Chapter Four

Hindi sinagot ni Axel si Heather. Sa halip, sumimangot siya at lumingon sa direksyon ni Selena.

Sa sandaling iyon, muling nakadama ng takot si Selena nang mapansing nakatitig sa kanya ang binata. Hindi niya kinayang salubungin ang titig nito, kaya agad niyang kinuha ang kanyang cellphone upang magpadala ng mensahe kay Abigail at humingi ng paliwanag.

Habang abala si Selena sa kanyang cellphone, patuloy naman sa pangungulit si Heather kay Axel.

Muling nagsalita ang dalaga. “Axel, hindi mo ba ‘ko na-miss? Dalawang taon din tayong hindi nagkita,” aniya, hindi nawawala ang ngiti sa labi.

Tahimik lamang na nakatingin si Axel sa kanya, malamig at walang emosyon.

Kahit nakakailang man, pinilit ni Heather na maging positibo. “Sabi sa ’kin ni Tita Abigail na sumali ka raw sa isang matchmaking agency. Hindi mo ba naisip na baka masaktan ako?” tanong niya sa malambing na tinig.

Hindi pa rin sumagot si Axel sa kanya, ngunit habang tumatagal, lalong dumidilim ang ekspresyon ng mukha nito.

Sa ilalim nang mesa, lihim na nakakuyom ang kamao ni Heather dahil sa malamig na trato ni Axel, malayong-malayo sa kung paano siya nito tinatrato noon.

Samantala, marahang lumapit si Selena at nagpaalam na aalis sandali. Ngunit bago pa siya makalayo, hinawakan ni Axel ang kanyang kamay at mabilis siyang hinila pabalik.

Saglit siyang tinitigan ng binata bago lumingon kay Heather.

“Heather, noong magdesisyon kang umalis ng bansa, doon ko na rin tinapos ang anumang koneksyon o nararamdaman ko para sa ’yo,” diretsong sabi ni Axel, walang pag-aalinlangan sa kanyang tinig.

Nang marinig ni Heather ang sinabi nito, nadurog ang kanyang puso. Hindi siya makapaniwala na dahil lamang sa nangyari noon ay magagawa na siya nitong hiwalayan.

Pinilit niyang pigilan ang pagtulo ng kanyang luha. “Pero Axel… sinabi ko naman sa ’yo na dalawang taon lang ako sa abroad para—” hindi na niya naituloy ang paliwanag dahil agad siyang pinutol ni Axel.

“Hindi ko kailangan ang paliwanag mo. Malinaw na pinili mo ang pangarap mong mag-aral sa ibang bansa kaysa tanggapin ang alok kong magpakasal noon. Pinili mo ang gusto mo, kaya panindigan mo,” mariing sabi ni Axel, bakas sa kanyang tinig ang galit at hinanakit.

Natahimik si Heather. Sinubukan niyang magsalita ngunit hindi niya alam kung paano sasagot.

Unti-unting tumulo ang kanyang mga luha. “Mahal na mahal pa rin kita, Axel.”

Naningkit ang mata ng binata bago marahang umiling. “Heather, wala na akong nararamdaman para sa ’yo. Lalo na nang matagpuan ko na ang babaeng gusto kong pakasalan.”

Nadurog ang puso ni Heather sa narinig. Napakasakit. Hindi niya akalaing maririnig niya kay Axel ang mga salitang iyon.

Nanginginig ang kanyang labi nang magtanong siya, pilit na inihahanda ang sarili sa sagot na maaaring lalong dumurog sa kanya. “Sino siya? Ano ang pangalan niya?”

Walang sinabi si Axel. Sa halip, tahimik siyang lumingon kay Selena.

Nanlaki ang mga mata ni Heather at agad ding napatingin kay Selena.

Hindi makapaniwala si Selena. Palipat-palit ang kanyang tingin sa dalawa habang nakaturo ang daliri sa sarili niya. “A-ako?”

Narinig nila ang malakas na sigaw ng isang may-edad na babae na papalapit sa kanila, walang iba kundi si Abigail, ang ina ni Axel.

“Anong ibig sabihin nito, Axel?!” bulyaw niya sa anak.

“Gaya ng narinig mo, Mom. Matagal nang nakaplano ang kasal namin ni Selena na mangyayari tatlong araw mula ngayon.”

Nanlaki ang mata ni Selena sa narinig niya. “Teka, kailan—” sinubukan niyang magsalita, ngunit agad siyang pinutol ni Abigail.

“Walang hiya ka! Ikaw ang matchmaker nila tapos nagawa mong akitin ang anak ko?!” sigaw ng ginang, dahilan upang pagtinginan sila ng iba pang mga taong kumakain sa rooftop ng restaurant.

“Mom, gusto mo man o hindi, kahit tutulan mo pa, nagpasya na ako. Pakakasalan ko si Selena,” pagkatapos magsalita ay hinatak na siya ng binata palabas ng restaurant.

Gulat pa rin siya sa nangyari. Paano siya napasok sa ganitong sitwasyon?

Binitawan na lamang siya ni Axel nang pareho silang sumakay sa kotse nito. Pagkaupo pa lang, hindi na niya napigilan ang sarili at agad siyang nagsalita.

“Nababaliw ka na ba?!” halos hysterical niyang tanong rito.

Sa halip na sumagot kaagad, pinaandar muna ni Axel ang kotse at dahan-dahang umandar palayo ng restaurant.

“Baka puwede mong ipaliwanag kung bakit si Heather ang date ko ngayong gabi?” tanong ng binata, mababa ang tono ngunit may bahid ng galit.

Napatalon siya bigla nang maramdaman na lumamig ang loob ng kotse. Kanina lang, gusto niyang ibuhos lahat ng galit kay Axel dahil idinawit siya nito sa sariling problema. Pero ngayon, hindi na niya magawang titigan ito. May kung anong takot ang lumukob sa kanya.

Kinuwento niya ang buong pag-uusap nila ni Abigail noong umaga. Tahimik lang na nagmamaneho si Axel habang nakikinig sa kanyang paliwanag.

Pagkatapos niyang magpaliwanag, humigpit ang hawak ni Axel sa manibela. Bakas sa reaksyon nito ang pagkadismaya sa ginawa ng kanyang ina.

“Pasensiya na, Mr. Strathmore. Hindi ko naman kasi alam na si Ms. Faulkner pala ang darating,” aniya, may halong lungkot at inis.

Hindi man lang siya binigyan ni Abigail ng paliwanag o sinabihan ng totoo bago siya utusan.

“Hayaan na. Nangyari na,” tanging tugon ni Axel.

Nababalot sila ng katahimikan nang ilang minuto hanggang sa hindi niya na mapigilan magtanong.

“Mr. Strathmore, bakit ka naman nagsinungaling kanina?” tanong niya, puno ng pagtataka.

Sa halip na sagutin ang tanong, iba ang sinabi ni Axel. “Ms. Payne, dahil dinamay na kita sa sitwasyon ko. May iaalok akong isang kasunduan. Yun ay kung interesado ka,” aniya habang bahagyang tumingin sa kanya bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada.

Naguguluhan ngunit naiintriga, tinanong niya. “Anong klaseng kontrata?”

“Ang kasinungalingang sinabi ko, gagawin nating totoo. Sa loob ng isang taon, ikaw ay magiging “Mrs. Strathmore”. Pagkatapos n’on, maghihiwalay tayo nang maayos,” paliwanag nito.