เข้าสู่ระบบ“Pakitang-tao!” Iritadong iritado si Aleisha. “Hindi ko kailangan ang paghingi mo ng tawad. May magagawa ba ang paghingi mo ng tawad para maibalik si Alexander sa panahong hindi pa siya nasasaktan?” “Aleisha… Oo.” Biglang may naalala si Arnold. Kinuha niya ang kanyang pitaka, inilabas ang isang car
“Saan i-scan ang code?” “Dito po, sir.” Kinuha ni Raphael ang kanyang cellphone at ini-scan ang code upang magbayad. Paglabas nila ng flower shop, iniabot ni Raphael ang kamay upang kunin ang mga bulaklak mula kay Aleisha. “Ako na ang magdadala.” “Hindi na kailangan.” Umiling si Aleisha at bahag
Pagkasabi niyon, agad niyang ibinaba ang tawag.Itinaas niya ang ulo at ilang beses na kumurap, pilit pinipigilan ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. Maliban kay Alexander, ayaw niyang lumuha dahil kina Arnold o Raphael. Ni isang patak, ayaw niyang ibigay sa kanila! ... Sa sumunod na dalawang
Hindi agad bumitaw si Alexander, at hindi rin siya minadali ni Raphael. Tahimik lamang siyang naghintay at binigyan ito ng sapat na oras. Unti-unti, kumalma si Alexander. Agad na lumapit ang doktor at mga nurse. Mabilis namang sumugod si Aleisha at niyakap si Alexander. “Huwag kang matakot. Nandit
Natigilan si Raphael. Paano nangyari iyon? Kaya pala ganoon na lamang kalamig ang pakikitungo sa kanya ni Aleisha, na para bang napakalayo niya rito. Ilang ulit niyang pinilit na pigilan ang galit, ngunit hindi pa rin niya napawi ang nag-aapoy na inis sa kanyang dibdib. “Bakit hindi mo sinabi aga
Pagkaalis ni Sophia, hindi pa rin maalis ang pagkakasalubong ng mga kilay ni Raphael. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang sinabi ni Sophia. Mag-isa raw na nakita ni Amanda si Alexander. Pero bakit naman mag-isa si Alexander? Ano ang nangyari bago iyon? ... Tahimik ang buong silid. Nainom
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







