เข้าสู่ระบบ“Oo, ako iyon. Salamat.” Kinuha ni Aleisha ang package at agad na napatingin sa pangalan ng sender. Nang makita niya ang nakasulat nang malaki at malinaw sa package, bigla siyang natigilan. Daniel. Sumilip si Michelle at sinabi, “Regalo sa kasal na dumating sa ganitong oras, ano?” “Siguro.” “Bu
“Aleisha, tungkol naman sa caregiver ni Alexander, pinapunta ko na siya nang direkta sa nursing home.” “Huh?” Nagulat si Aleisha. “May caregiver na siya?” “Huh?” Natigilan si Ramon bago ngumiti. “Hindi siguro sinabi sa’yo ni Raphael. Baka gusto ka niyang sorpresahin.” Pagkatapos, ipinaliwanag niy
Tumango siya. Nasiyahan si Raphael. Kinuha niya ang tinidor at kumuha ng isang piraso ng inihaw na karne at inilapit iyon sa bibig ni Aleisha. “Kumain ka.” Sa huli, napilitan ding pumayag si Aleisha at nangakong dadalo si Alexander sa araw ng kasal. Matapos ipadala ang damit kay Alexander para m
“Wala lang.” “Wala lang?” Hindi naniwala si Raphael at iniabot ang kamay para kunin ang cellphone niya. “Hoy! Ibalik mo sa akin!” Mabilis na tumayo si Aleisha. Pero napakatangkad ni Raphael kaya kahit anong abot niya ay hindi niya maabot ang cellphone nang itaas nito ang kamay. Hinawakan ni Raph
Iba't ibang klase ng lalaki at babae ang naroon. Pero kahit magkakaiba sila, iisa ang kapansin-pansin—magagaling ang mga babaeng naroon sa pakikitungo sa mga tao at sa pag-inom. At kitang-kita namang wala sa lugar si Aleisha. Hindi pa nga puwedeng uminom dahil sa kanyang kalagayan. Kahit noong hi
Pagkakita sa babaeng nasa loob, natigilan si Aleisha at napanganga. Hindi pala si Sophia. Pero parang pamilyar ang mukha ng babae. Bihira lang manood ng mga teleserye at variety show si Aleisha. Alam niyang isa itong sikat na artista, pero hindi niya matandaan ang pangalan nito. Hindi lang pala s
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







