Code Blue: In Love

IRISH'S POV

Mainit ang sikat ng araw nang huminto ang sasakyan ko sa harap ng St. Matthew Medical Center. Agad akong bumaba para maalalayan si Mama palabas ng kotse.

"Dahan-dahan lang, Ma."

"Kung makaalalay ka naman, daig ko pa ang baldado. Hindi pa naman ako matanda!" natatawang sabi nito.

"Hay naku! Masama bang umalalay sa'yo, Ma? Sinisiguro ko lang na hindi ka madudulas sa pagbaba mo sa kotse."

Napailing na lang si Mama sa sinabi ko at saka humawak sa kamay ko habang papasok kami sa ospital para sa annual check-up niya. Hindi ito ang unang beses na nasamahan ko si Mama dahil tuwing dalawang buwan ay nagpapacheck-up siya. Matagal-tagal na paghihintay na naman ang gagawin ko rito. Mabuti na lang at off ko ngayon kaya wala akong ibang gagawin bukod sa mag-grocery mamaya kapag natapos na si Mama.

Pagkatapos kong maasikaso ang mga papeles ni Mama ay umupo muna kaming dalawa sa waiting area.

"Tingin ko matatagalan tayo ngayon," sabi ni Mama habang nakatingin sa monitor kung saan lumalabas ang queue numbers.

Napatingin din ako rito at tama nga si Mama dahil mahaba pa ang pila at pang-38 pa siya.

Tumayo ako at akmang aalis sana, kaya lang ay pinigilan ako ni Mama.

"Saan ka pupunta?" tanong nito.

"Bibili sana ako ng kape."

"Huwag na, mamaya na."

Tumango ako at hinayaan si Mama na hawakan lang ang kamay ko. Ilang minuto pa ang lumipas, pero hindi pa rin natatawag ang pangalan ni Mama kaya naman ay nakakaramdam na ako ng pagkainip. Kailan ba ako masasanay sa ganito? Huminga ako nang malalim at saka tumingin kay Mama.

"Ma, iikot lang muna ako rito. Dito lang naman sa floor," paalam ko dahil sobrang bored na ako kakahintay.

"Sige, basta dalhin mo ang cellphone mo. Tawagan kita kapag turn ko na."

"Okay."

Ngumiti ako bago tumalikod at nagsimulang maglakad.

Tahimik ang hallway. Tanging tunog ng mga gulong ng wheelchair, mahinang usapan ng mga nurse, at beep ng ilang medical equipment ang naririnig ko.

Ilang hakbang pa ang ginawa ko nang mapansin ko ang dalawang nurse na nag-uusap habang naglalakad.

"Nasa ICU si Doc Jordan."

"Talaga? Akala ko off duty siya ngayon."

"Tinawagan siya kanina. May emergency case daw kasi."

Napansin kong mukhang kinikilig ang mga nurse na nakasalubong ko habang nag-uusap tungkol sa doktor na iyon. Nagkibit-balikat na lang ako at nagpatuloy sa paglalakad habang may hinahanap sa loob ng bag ko.

"Saan ko ba nailagay 'yung lip balm..."

Hindi ko makapa ang lip balm na hinahanap ko kaya naman ay huminto muna ako sa paglalakad para makita ko nang maayos ang laman ng bag ko.

Napataas ako ng tingin nang may isang doktor na mabilis na naglalakad mula sa kabilang direksiyon. Hawak niya ang chart sa kanang kamay at phone naman sa kaliwang kamay.

"Yes, I'll be there in two minutes."

Hindi niya ako napansin agad dahil may binabasa siya sa chart kaya sinubukan kong umiwas para hindi kami magkabanggaan. Kaso natalisod ako sa sarili kong paa na naging dahilan para masubsob ako sa kaniya.

"Ay!"

Nalaglag ang hawak na chart ng doktor dahil nasalo niya ako. Tumayo ako nang maayos at siya naman ay pinulot ang chart at ballpen na nabitawan kanina.

"Sorry," agad niyang sabi habang pinupulot ang chart.

"Hindi, ako dapat ang magsorry. Hindi kasi ako tumitingin sa dinadaanan ko."

"It's okay." Iniabot niya sa akin ang bag kong nahulog. "Ayos ka lang ba?"

"Okay lang. Nagulat lang."

Tumango siya.

"Good."

Tumunog ang cellphone niya kaya napatingin siya rito.

"Excuse me. Kailangan ko nang umalis. Sorry ulit."

Nagmamadali siyang umalis sa harapan ko.

"Okay."

Bahagya siyang ngumiti. Sandali siyang napatingin sa akin bago tumango.

Napatingin lang ako sa direksiyong nilakaran niya bago napailing.

"Grabe..." mahina kong bulong sa sarili. "Ang guwapo naman."

Agad kong inilabas ang phone ko para hanapin kung ano ang pangalan niya. Tiningnan ko ang page ng ospital at inisa-isa ang mga naka-follow dito. Bawat nurse at doctor ay in-stalk ko hanggang sa makita ko ang F******k niya.

Earl Jordan Villanueva

"Grabe, pati pangalan ang pogi! Ano bang ginagawa mo, Irish?"

Saglit lang naman 'yung interaksyon namin, pero bakit parang kilig na kilig ako? Ni hindi nga halos umabot ng dalawang minuto ang naging usapan namin.

Hindi naman siguro masamang magka-crush kahit halos magtetrenta na ako. Sa tagal ko ba namang single, ngayon lang ako ulit nakatagpo ng lalaking guwapo, hot, mukhang mabango, at bonus na doctor pa!