Chapter 1 Renna Montenegro

Mahinang tumunog ang kampana ng simbahan.

Isa…dalawa…tatlo.

Bawat tunog ay parang tibok ng puso ni Renna Montenegro habang nakatayo siya sa dulo ng isang napakalawak at engrandeng simbahan. Mataas ang kisame, punô ng gintong detalye ang mga haligi, at ang sahig ay kumikislap sa linis—parang salamin na kayang ipakita ang lahat ng pangarap niya.

Suot niya ang pinakamagandang wedding gown na nakita niya sa buong buhay niya.

Mahaba ang belo, burdado ng mamahaling perlas. Ang damit ay sakto sa hubog ng katawan niya—hindi sobra, hindi kulang. Para bang ginawa ito para sa kanya at para lamang sa araw na ito.

Ang ganda ko… grabe sobrang ganda ko talaga.

Napangiti siya habang hawak ang bouquet ng puting rosas. Sa magkabilang gilid ng simbahan, puno ang mga upuan. Naroon ang mga taong hindi niya kilala ngunit lahat ay nakangiti, pumapalakpak, at tila masaya para sa kanya.

Ito na ang araw niya.

Dahan-dahan siyang naglakad sa gitna ng simbahan. Sa bawat hakbang, mas lalong bumibigat ang dibdib niya—hindi dahil sa kaba, kundi sa sobrang saya.

Sa dulo ng altar, may isang lalaking nakatayo.

Matangkad. Malapad ang balikat. Suot ang itim na tuxedo na halatang mahal—sobrang linis, sobrang perpekto. Hindi niya makita nang malinaw ang mukha nito, tila tinatakpan ng liwanag mula sa mga bintana ng simbahan.

Ngunit alam niya.

Siya ‘yon.

Hindi niya alam kung bakit, pero sigurado siya—ang lalaking iyon ang pakakasalan niya.

Lumapit siya hanggang sa altar. Huminto ang musika. Tumigil ang mundo.

Humawak ang lalaki sa kamay niya.

Mainit. Totoo. Parang hindi panaginip.

“Handa ka na ba?” tanong ng pari.

Tumango si Renna, hindi na mapigilan ang ngiti. “Opo.”

Lumingon siya sa lalaking kaharap niya. Gusto niyang makita ang mukha nito. Gusto niyang marinig ang boses nito.

“Handa ka na rin ba?” tanong niya.

Tumango rin ang lalaki.

At sa sandaling iyon, bahagyang luminaw ang mukha nito—

Biglang tumunog ang alarm clock.

“RENNA! GISING NA! LATE KA NA!”sigaw ng kanyang ina.

Napabalikwas si Renna sa kama, pawis na pawis, hinahabol ang hininga. Mabilis siyang napaupo, hawak ang dibdib na parang kakalabas lang mula sa isang mahabang takbuhan.

“T-teka…” bulong niya.

Tumingin siya sa paligid.

Maliit na kwarto. Pink na kurtina. Nakakalat na damit. Walang simbahan. Walang gown. Walang lalaki.

Panaginip lang ’yon?napasapo siya sa sarili niyang noo.

Humiga si Renna ulit, nakatitig sa kisame ng kanyang maliit na kwarto. Kita ang bitak sa pintura, pamilyar na pamilyar—hindi tulad ng engrandeng kisame ng simbahan sa panaginip niya.

“Sayang…” mahinang bulong niya, sabay buntong-hininga. “Malapit ko nang makita ang mukha niya.”

Pinikit niya ang mga mata, pilit hinahabol ang panaginip.

Konti na lang… konti na lang…ngunit kahit anong pilit niyang balikan ang panaginip niya wala na.

“Mama naman kasi eh!” reklamo niya, sabay yakap sa unan. “Bakit niyo ako ginising sa napakaganda kong dream!”

Biglang bumukas ang pinto.

“D****e-dreamen mo mukha mo!”

Tumindig sa pintuan ang kanyang ina, nakapamaywang, may hawak na plastik na mangkok at sandok. Halatang kanina pa galit.

“Gumising ka na riyan! Mag-aalas-otso na ng umaga!” sigaw nito. “Ang dami ng order sa baba! Kailangan mo nang mag-deliver!”

Umungol si Renna at nagtalukbong ng kumot. “Nakakapaghintay naman ’yan, Nay eh…”

Naningkit ang mga mata ng kanyang ina.

“Ah, ganun?” malamig nitong tanong.

Bago pa man makareact si Renna…

Lumipad ang plastik na mangkok.

“AY!” napasigaw siya sabay upo. “Mama naman eh! Kainis!”

“Bababa ka ba o gusto mo pang tamaan ng tsinelas?” banta ng kanyang ina, nakapamaywang.

Tumayo si Renna, gusot ang buhok, sabay simangot. “Bababa na nga, eh!”

Habang palabas ng kwarto, napabulong siya sa sarili, may halong panghihinayang at ngiti.

“Bwisit… kung hindi lang talaga nagigising ang bida sa panaginip.”

Sa likod niya, narinig niya ang matigas na boses ng kanyang ina:

“RENNA! HUWAG MONG KALIMUTAN ANG BAG NG DELIVERY!”

“Opo!” sigaw niya pabalik. “Pero Nay… next time, kahit tapusin ko man lang yung kasal!”

“ANO?”

“Wala po!”

Napailing ang ina niya, halatang sanay na sa mga pangarap ng anak.

Samantala, si Renna ay bumaba ng hagdan, dala ang delivery bag na halos kasing laki ng pangarap niya. Sa bawat hakbang, tila bumibigat ang tanong na ayaw pa ring mawala sa isip niya.

Panaginip lang ba talaga ’yon?

Saglit siyang huminto sa may pintuan, huminga nang malalim, at saka tumingin sa langit—kahit bubong lang naman ang nakikita niya.

Ngunit sa kabila ng pagkadismaya, may ngiti pa rin sa labi niya.

Dahil malinaw sa kanya ang isang bagay—

Balang araw, mangyayari rin ’yon.

Bumalik siya saglit sa kanyang kwarto, isinabit ang delivery bag sa likod ng pinto, at humarap sa salamin. Gusot ang buhok, simpleng damit, at may bahid pa ng antok sa mga mata—pero may ningning na hindi kayang itago.

“Renna Montenegro,” sabi niya sa sarili, sabay ayos ng buhok na parang nasa runway, “hindi ka ginawa para lang mangarap.”

Lumapit siya sa salamin, itinuro ang sariling repleksyon na parang kinakausap ang isang future version niya.

“Ginawa ka para maging dyosa ng bilyonaryo.”

Tumango siya, kontento sa sarili.

“At kapag dumating na ’yon,” dagdag pa niya, sabay ngiti, “sisiguraduhin kong hindi na ako gigising.”

Isinuot niya ang tsinelas, sinukbit muli ang delivery bag, at tumakbo palabas ng bahay.

Hindi niya alam na sa kabilang panig ng lungsod, may isang lalaking nagising din mula sa isang panaginip—

At nagpasalamat na hindi iyon totoo.