Chapter 2 Drickson Valemont

Kung may isang taong siguradong hindi naniniwala sa destiny, iyon ay si Drickson Valemont—bilyonaryo, CEO, at lalaking may allergy sa kahit anong walang kontrol.

Kaya nang mapagtanto niyang nasa loob siya ng isang simbahan, agad siyang nainis.

“Hindi ako nagsisimba, bakit ako nandito?” bulong niya habang nakatingala sa napakataas na kisame. “At lalong hindi ako pumapayag sa ganitong klaseng dekorasyon.”

Pero naroon siya.

Suot ang isang tuxedo.

Hindi basta tuxedo—wedding tuxedo.

Napapikit siya. “Hindi… ito… maganda.”

Tumugtog ang musikang mabagal at sobrang emosyonal. Yung tipong parang gusto kang pilitin sa isang desisyong hindi mo pinag-isipan. Nanggigigil na siya.

At saka niya nakita ang babae.

Kumunot ang noo ni Drickson.

“Anong klaseng background music ’to?” iritadong bulong niya. “Parang may gustong magpakasal kahit wala akong pinirmahan.”

Nanggigigil na niyang sabi.

At saka niya nakita ang babae.

Papalapit. Naka-wedding gown. Diretso ang lakad. May ngiting parang sigurado na siya ang lalaki sa altar.

Nanlaki ang mata ni Drickson.

“Sandali,” sabi niya, sabay lingon sa kaliwa at kanan. “Sino naman ’yang babaeng ’yan?”

Wala siyang narinig na sagot.

Huminga siya nang malalim, pilit kinokontrol ang sarili.

“Una sa lahat,” mariing sabi niya sa hangin, “wala akong fiancée.”

Itinaas niya ang kamay na parang nasa board meeting.

“Pangalawa,” dagdag niya, “hindi ako pumapayag sa biglaang kasal.”

At saka niya itinuro ang babae.

“At pangatlo—sino ka at bakit ka naglalakad papunta sa akin na parang ako ang problema mo sa buhay?”

Pero ang babae?

Ngumiti lang.

Mas lalong kumulo ang dugo ni Drickson.

Habang ang babae ay palapit, Papalapit na ng papalapit sa kanya. Diretso ang lakad, taas-noo, at may ngiting parang sigurado na siya talaga ang mapapangasawa niya.

Sandali,” kunot-noong sabi ni Drickson, umatras pa ng kalahating hakbang. “Bakit parang ikaw pa ang mas excited?”

Habang papalapit ang babae, may isang bagay na agad at walang pakundangang sumabog sa paningin niya.

Isang malaking nunal sa pisngi nito.

Oh my God… ano ’yan?

Nunal ba ’yan? As in—NUNAL?!

Hindi ’yung cute na maliit na parang bonus sa ganda.

Hindi rin ’yung tipong madaling balewalain kapag pumipikit ka.

Kundi ’yung klase ng nunal na—parang may sariling personalidad.

Parang may pangalan.

Parang may ambisyon.

Parang gusto niyang sabihin, “Hello, ako muna ang mapapansin mo bago ang may-ari sa akin.”

Napasinghap si Drickson. “Ah.”

Hindi niya alam kung dapat ba siyang magdasal o tumawag ng doktor.

Huminto ang babae sa harap niya—masyadong malapit—at hinawakan ang kamay niya.

Mainit.

Masyadong mainit.

Napatingin si Drickson sa kamay nila. Totoo ang pakiramdam. Hindi malabo. Hindi dream-like. Walang slow-motion glow.

Sandali…

Umangat ang tingin niya sa mukha ng babae—

at bumagsak ulit sa nunal.

“Hindi,” mariing bulong niya sa sarili. “Hindi ’to pwedeng totoo.”

Nilunok niya ang laway.

“Kung panaginip man ’to,” dagdag pa niya, pilit kalmado kahit nanginginig ang panga, “sobrang detailed naman.”

Humigpit ang hawak ng babae sa kamay niya.

At doon na tuluyang kinabahan si Drickson.

Huminto ang babae sa harap niya at humawak sa kamay niya.

Mainit.

Masyadong totoo.

Napatingin si Drickson sa kamay nila, saka sa mukha ng babae—at muli, sa nunal.

Sinubukan niyang huwag titigan. Pero parang imposible.

“Hindi tayo close,” seryoso niyang sabi. “At hindi rin kita kilala. Lalo na ang nunal mo.”

Ngumiti lang ang babae, parang hindi niya narinig. Parang normal lang sa kanya na pakasalan ang isang lalaking halatang ayaw.

Humarap sila sa pari.

“Handa ka na ba?” tanong ng pari.

“Hindi,” mabilis na sagot ni Drickson. “At gusto kong malinaw ‘yan.”

Ngumiti ang pari. “Ibig sabihin, oo.”

“Hindi po talaga,” giit niya. “Kung may choice lang.

Biglang luminaw ang mukha ng babae.

Kasama ang nunal.

“DRICKSON VALEMONT! GISING NA!”

Parang may sumabog na granada sa tenga niya.

Biglang naglaho ang simbahan, ang musika, ang babae—at pati ang nunal na parang may sariling personalidad.

Napabalikwas si Drickson sa kama, hinihingal, pawis na pawis, at nakahawak sa sariling dibdib.

Sa tabi ng kama niya, nakatayo ang isang matandang babae na matigas ang tindig, naka-cross arms, at may matang kayang magpatumba ng kriminal sa isang tingin pa lang.

Si Korena Mendez.

Ang pinakamatagal—at pinakamapanganib—na bodyguard niya.

“Kung hindi pa kita sigawan,” malamig nitong sabi, “baka kinasal ka na sa panaginip mo.”

Napapikit si Drickson, sabay daan ng kamay sa mukha. “Korena…” paos niyang sabi. “Bakit parang galit ka?”

“Dahil kanina ka pa sumisigaw ng ‘sandali’ at ‘wala akong fiancée’,” sagot nito. “Akala ko may nangho-holdap sa ’yo.”

Umupo si Drickson sa gilid ng kama, huminga nang malalim. “Panaginip lang ’yon,” mariing sabi niya. “Isang napaka-weird at napaka-irritating na panaginip.”

Tumikhim si Korena. “May babae?”

“Meron.”

“May drama?”

“Meron.”

“May kasal?”

“Unfortunately.”

Saglit na katahimikan.

“At may nunal,” dagdag ni Drickson, seryoso ang tono.

Tumaas ang kilay ni Korena. “Malaki?”

“Masyado.”

Napabuntong-hininga ang bodyguard. “Sir, mag-aalas-siyete na. May meeting ka.”

Tumayo si Drickson, suot pa rin ang inis sa mukha. “Salamat at panaginip lang.”

Pero habang naglalakad siya papunta sa banyo, may isang bagay na hindi niya maalis sa isip—

Ang init ng kamay.

At ang nunal na parang hindi dapat nandoon… pero malinaw na malinaw.

Mas malinaw.

Mas malaki.

Mas… malapit.

Napasinghal si Drickson at napailing, pilit binubura ang imaheng ayaw pa ring umalis sa isip niya.

“Tsk,” aniya, sabay dampi ng malamig na tubig sa mukha. “Buti na lang talaga… panaginip lang ’yon.”

Huminga siya nang malalim, parang ibinabalik ang sarili sa realidad—sa mundo kung saan wala siyang fiancée, walang biglaang kasal, at lalong walang babaeng may nunal na mas memorable pa sa mga board member niya.

Tumuwid siya, inayos ang sarili sa salamin, at bumalik ang pamilyar na lamig sa mga mata.

Isang bilyonaryo.

May kontrol.

Walang sablay.

To be Continued:

O ’yan ang akala niya.

Dahil hindi niya alam—ang panaginip na iyon ay isang babala.

At ang nunal na iyon?

Malapit na naman niyang makita.😅🤣😂