Masuk“Hey,” mahina niyang sabi habang marahang hinihimas ang likod ko.Sa simpleng salitang iyon ay parang biglang bumigat ang mga mata ko.Hindi ko namalayang ganito pala kabigat ang dala ko hanggang sa may yumakap sa akin.Naghiwalay rin kami makalipas ang ilang segundo.“Nasaan si Papa?” tanong niya.
Hindi ko naman sinabi.Hindi rin ako umiiyak.Pero somehow, alam niya.“I’m okay,” pilit kong sabi.Mahina siyang natawa.“You always say that.”Napabuntong-hininga ako.Nakakainis siya minsan.Pero sa paraan na nakakagaan ng loob.At habang naririnig ko ang boses niya ay pakiramdam ko ay unti-untin
Huminga ako nang malalim.Sobrang natakot ako kanina.Hindi ko man lang napansin na nanginginig pala ang mga kamay ko hanggang sa ilapat ko ang mga iyon sa kandungan ko.Pinikit ko sandali ang mga mata ko at pilit pinapakalma ang sarili.Pakiramdam ko ay muntik na siyang mawala sa amin.Hindi ko man
MitchTinitigan kong mabuti si Papa habang hawak ko pa rin ang kamay niya.Kahit sinabi na ng doktor na stable na siya, hindi pa rin tuluyang nawawala ang kaba sa dibdib ko. Pakiramdam ko ay kailangan ko siyang bantayan nang matagal, kailangan kong makita mismo na maayos ang paghinga niya at hindi n
“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
ChansenNagsimula nang mag-ikot ang pamilya Palanca. Isa-isa nilang nilalapitan ang bawat mesa, may kasamang formal smile at practiced greetings habang ipinapakilala ang kanilang bunsong anak.Kung titingnan, parang mas matanda pa si Maui kay Tristan. Siguro ay dahil sa hirap na pinagdaanan niya, ki
Estella “So, napagdesisyunan niyo na every Tuesday and Thursday ka na lang muna papasok dito, ha? Dahil sa pagbubuntis mo?” Nakangiti akong tumango habang nakatingin kay June na obvious na pilit pinipigilan ang excitement sa mukha niya. Umikot agad ang mga mata nila ni Vivian bago sabay din silan
Estella Kita ko ang kaba sa mukha ni Chansen. Halos hindi siya mapakali sa kinauupuan niya, pa-tap tap ng daliri sa hita, sabay kagat-labi na parang may gusto siyang sabihin pero pinipigilan. Hindi ko siya masisisi. Kasi kahit ako, ramdam ko ang bawat pintig ng puso ko na parang gusto nang tumalon
At sa totoo lang, minsan natatakot din ako. Kasi kapag ganito na kalalim ang pagmamahal, parang hindi mo na alam kung saan nagtatapos ang “ako” at nagsisimula ang “kami.” Pero sa bawat paghinga, sa bawat ngiti, alam kong nandito lang kami para sa isa't-isa. Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang







