ログインChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Honey“You can cry if you want to, baby…”Muli kong tinignan si Chanton. Sa mga mata niya, malinaw ang sincerity—walang awa na nakakababa, kundi yung uri ng pag-unawa na nagsasabing naiintindihan kita kahit hindi mo pa masabi lahat. May lungkot din doon, parang nasasaktan siya dahil nasasaktan ako.
MitchPangatlong araw ng paghihintay. Araw-araw akong nagpupunta sa mga social media account at site ng ArmyGamers Team para tignan ang resulta. At ngayon, heto at nanlalaki ang aking mga mata.The selection has been completed and we are happy to announce and welcome to the team, @IamYellow4 as the
Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko maintindihan kung paano mo nagagawa ‘yan.”Ngumiti siya ng kaunti. “Hindi rin ako sigurado kung paano. Alam ko lang… ayoko nang tumakbo.”Tinawag ang pangalan niya.Tumayo siya agad. Ako rin.Habang naglalakad kami sa pasilyong malamig at kulay abo, ramdam ko ang t
Honey“Chanton, okay ka lang ba?” tanong ko habang pinagmamasdan siya. Ilang beses ko na kasing napapansin, madalas parang wala siya sa sarili. Tahimik, tapos tutok na tutok sa cellphone niya, kagaya na lang ngayon.“Yes, baby…” mabilis niyang sagot.Natigilan ako sandali. Maagap naman siya sumagot,







