LOGINPero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
ChansenHindi ko mapigilan ang mapangiti habang pinagmamasdan ang mukha ng aking asawa. Para siyang isang anghel na walang kaalam-alam na minamasdan ko siya ngayon. Mahimbing na mahimbing ang kanyang tulog at I’m sure napagod ko siya ng husto kagabi. Damn, hindi ko talaga kayang pigilan ang sarili k
ChansenSyempre, nagmadali ako dahil baka hindi ko na maabutan pa ang asawa ko. Kanina pa ako natagalan sa huli kong binasa na report mula sa Nueva Ecija branches. Hindi maganda ang performance na nakalagay doon, kaya sobra akong nainis, pero in the end, nalaman ko na mali pala ang pinadalang file.
Bakit ba sobra akong parang bata kapag sinabi niya ‘yan? Humupa kahit papaano ang tension ko. “You can tell me anything, Wifey,” dali-dali kong sabi. Kailangan ko siyang i-encourage. Kailangan niyang maramdaman na kasama niya ako, hindi na lang bilang protektor kundi bilang partner talaga.“Okay,” s
Chansen“Are you sure?” tanong ni Dad habang nakatingin sa akin nang diretso, tipong gusto niyang makuha ang totoo kong damdamin. Magkaharap kami ngayon sa opisina ko, kasama si Mommy na nakaupo sa tabi niya, nakahawak sa handbag niya pero halatang restless. Dumalaw sila biglaan para kausapin ako tu



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



