LOGINMitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
“Bro… hindi mo kasalanan ‘yon,” aniya, dahan-dahang nagsalita. “You’re doing your best.”“Hindi sapat ang ‘best’ kung hindi ko man lang siya masamahan sa ospital,” mariin kong tugon. “Ang tanging gusto ko lang ay ako ang dapat na nasa tabi niya. Kasal na lang ang kulang sa amin at asawa ko na siya.
Mature ContentChancyHabang magkadikit pa rin ang mga labi namin, unti-unting nagbago ang ihip ng hangin sa pagitan naming dalawa. Mula sa banayad na halik, naging mapusok. Naging mas malalim, mas sabik. Parang bawat segundo ay singil ng panahong hindi namin nagawang maglambingan nang buo.Hinaplos
Pilit niyang pinapadama sa akin na kaya niya akong intindihin.Kaya ang iniisip ko noon, baka nga sinadya niyang makita kami ni Maui kinaumagahan matapos ang lahat ng nangyari. Para masira kami. Para siya ang piliin ko. Para sa kanya ako mapunta."Kung naalala mo na ay makakaalis ka na," malamig na
GiannaIlang araw na kaming magkasama ni Chancy dito sa condo, at habang dumarami ang moment na ganito, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ko siya kamahal. Hindi lang dahil sa mga gabing punô ng init, kundi sa mga umagang punô ng tahimik na kaligayahan. Yung tipong simple lang na pag-inom ng kape







