LOGIN“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
MitchAgad akong nagpaalam sa lahat.Hindi ko na maalala kung paano ko iyon nasabi nang maayos. Ang malinaw lang sa akin ay ang biglang panlalamig ng katawan ko matapos marinig ang umiiyak na tinig ni Mama sa kabilang linya.Ang Papa mo…Hindi niya natapos nang maayos ang pangungusap, ngunit sapat n
“More intensity!” sigaw nito.“Teka lang po,” sabi ni James. “Emotionally unavailable po talaga face ko.”“James,” babala ni Sir Sol.“Sorry po.”“Mitch,” tawag ng photographer sa akin kanina habang nasa set. “Can you give us strong captain energy?”“Captain energy? Hindi naman ako captain,” bulong
“Ganito kalaki? Oo.”Iba siya sa nakaraang season dahil per team ang naging photoshoot.Ngayon ay magkakasama ang lahat.Siguro ay dahil bago ang tatlong team.“Get used to it.”Mico stretched his arms dramatically.“Ako sanay na.”Tinignan namin siya.“Kailan pa?”“Sa imagination ko.”Napailing si
MitchMainit ang sikat ng araw nang makarating kami sa studio complex para sa official photoshoot ng bagong season ng Honorable.Afternoon na ngunit buhay na buhay pa rin ang buong paligid. Mula pa lang sa parking area ay tanaw ko na ang malalaking LED billboards ng event na may umiikot na teaser vi
“As in lahat po iyon?" namimilog ang mga matang tanong pa ni Honey. “Opo.” Nagpatuloy kami sa paglakad. Habang palalim nang palalim ang pasok namin sa sagingan, napansin kong mas naging madulas ang lupa. May mga tuyong dahon ng saging na halos ka-kulay na ng putik, kaya hindi agad halata kung alin
HoneyPakiramdam ko ay may kung anong sinabi si Mr. Lualhati kay Chanton kanina. Hindi ko man narinig kung ano iyon, ramdam kong may binago iyon sa aura niya. Kaswal pa rin ang itsura niya, relaxed ang postura, kalmado ang mukha. Pero bilang babae, may instinct ako. At sinisigawan ako ng instinct ko
“Sige po, salamat,” sagot ko agad. “Dito na lang din po kami kakain para hindi na maglakad itong si Honey. Mahirap na at baka magpabuhat pa po,” sabay turo ko sa kanya, “eh mukhang mga seventy-five kilos ang timbang.” Natawa si Manang Alma, alam niyang biro lang ’yon. Pero nang lumingon ako sa kata
Chanton Grabe, gusto ko talagang matawa sa ginagawa ni Honey. Pasimple lang siya, biglang tumitingin sa paligid, parang nagse-search kung saan ako nakapwesto. Little does she know, sobrang lapit ko lang. Kagaya niya, naka-facemask rin ako, jacket, at cap na super enough para ma-hide ang tunay kong







