MasukChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
“Ah– eh–”“Sige na Ate Nina, minsan lang naman tayo lumabas.” Pilit pa niya…“Tawagan ko muna ang kuya mo,” tugon ko. Dumukot ako sa bulsa ng aking shorts at kinuha ang aking cellphone. Hindi naman umalis sa harapan ko si Chastity at mukhang may balak pang makinig.“Hello love,” sagot ni Chase sa ka
“She’s fine now, hon. I just saw her and believe me, mas kamukha mo siya kaysa kamukha ko.” Pinunasan ko ang luhang muling dumaloy sa kanyang pisngi.“I w-wan-t to see h-her..” mahina niyang sabi at napansin kong hinndi na siya ganon ka utal kung magsalita.“Kapag pwede ka nang mai-upo sa wheelchair
Red“Hanggang ngayon ba ay hindi mo pa rin nakakalimutan ang babaeng ‘yon?” tanong ni Lakeisha ng matapos kami. Hindi ko siya tinignan or tinugon dahil alam kong masasaktan lang siya.“Ano ba ang dapat kong gawin para matutunan mo akong mahalin, Red? Hindi ba pwedeng panindigan mo ang desisyon mong
“Siguraduhin mo lang, dahil hindi mo magugustuhan ang gagawin ko kapag ginawa mo ‘yon.” Napalunok ako, hindi dahil sa pagbabanta niya, kung hindi dahil sa paglandas ng kanyang daliri mula sa aking pisngi pababa sa aking leeg at ngayon ay nasa tuktok na ng isa kong u***g.May suot akong t-shirt nguni







