MasukChancy hala!
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Hindi man kapanipaniwala sa kanila ang lahat, at aminado akong mahirap din talagang paniwalaan, pero iyon ang totoo. Mag-asawa kami ni Chansen, oo, pero sa kabila ng lahat, walang nangyayari sa amin ngayon. At doon pa lang, halata na kung gaano kabigat ang effort niyang gawin ang tama.Sa totoo lang
EstellaTinalikuran na namin ni Vivian ang mag-ina, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng mga tingin nila. Sigurado akong hindi nakatiis ang kaibigan ko na sumulyap pa ulit, kilala ko siya. Ganon din si June; pareho silang may pagka-competitive at ayaw nagpapatalo kahit sa maliliit na bagay.Naglakad n
ChansenNasa meeting ako at, to be honest, sobrang bored na bored na ako. Ramdam ko ang bigat ng eyelids ko habang nakatitig lang ako sa projector screen, pero ang utak ko? Wala doon. Si Estella pa rin ang laman. Lately, habang tumatagal ang pagsasama namin, parang bumabalik ako sa pagiging high sch
Doon ko naramdaman ang bigat at lambing sa mga salita niya. Ang totoo, nakahinga ako ng maluwag. Ang dami naming hindi pinag-uusapan pero sa simpleng ganitong palitan, parang nagkakaroon kami ng koneksyon na matagal ko nang gustong mangyari.“Kung ganon ay lagi akong makikinig sayo at magkukwento na







