LOGINChancy hala!
Pagkatapos noon, wala na akong balak maghintay pa.I wanted to marry her as soon as possible.Ang sumunod na mga sandali ay ginugol namin ni Sol sa pag-uusap tungkol sa mga detalye ng pagha-hire para sa bagong team manager ng ArmyGamers Honorable. Hindi rin biro ang responsibilidad na iiwan niya dah
Chandler“Kamusta na ang Papa ni Mitch?”Iyon agad ang unang tanong ni Sol nang makapasok siya sa opisina ko. Nakaupo pa lamang siya sa upuan sa tapat ng mesa ko ngunit halata na agad ang pag-aalala sa mukha niya. Hindi na ako nagtaka. Simula pa noong ma-admit sa hospital ang ama ni Mitch ay isa siy
“Then we can get married as soon as possible!” mabilis kong tugon.Ngunit bigla akong natigilan.Hindi pa nga pala ako nagpo-propose!Isang malakas na tawa ang biglang umalingawngaw sa buong silid.Kumunot ang noo ko kasunod ang panlalaki ng aking mga mata ng bigla na lang siyang umupo sa ibabaw ko.
Chandler“Chandler…” ungol niya ng sabay kaming makarating sa rurok ng kaligayahan.Nang dalhin ko siya sa loob ng silid ay sa bathroom kami dumiretso. Sabay na naligo at syempre, inangkin bago kami nakarating sa kama.Pareho kaming hinihingal matapos ang mahigit isang oras na mainit naming tagpo. N
ChandlerDahan-dahan kong minulat ang aking mga mata, kasunod non ang pagsilay ng ngiti sa aking mga labi ng makita ko ang mukha ni Mitch.Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakayapos sa akin.Nakadama ako ng pangangalay ng aking braso dahil magdamag siyang nakaunan doon.Inangat ko ng dahan-dah
ChandlerHindi pa rin tuluyang nawawala ang galit ko.Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig, ngunit sa kabila ng katahimikang iyon ay hindi pa rin mapakali ang isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mga sinabi nina Mama at Papa bago kami
Chanton“Maximus, maraming salamat sa pagtulong sa anak ko.”Nilingon ko si Sen. Deguia habang binibitawan niya ang mga salitang iyon. Kita ko sa mukha niya na kahit bahagya na siyang nakahinga ng maluwag, kahit papaano ay nabawasan ang bigat sa dibdib niya, nandoon pa rin ang isang emosyon na mahir
Unknown POVMalakas kong ibinato ang baso ng alak diretso kay Juan. Walang pag-aalinlangan—hindi siya umiwas, hindi kumurap. Hinayaan niyang tumama iyon sa ulo niya na parang deserved niya ang bawat basag ng salamin. Bumagsak ang baso sa sahig, kasunod ang tunog ng pumutok na katahimikan. Ngayon, ra
HoneyNatapos ang tanghalian na parang dumaan lang sa akin ang oras. Present ako sa mesa, pero malayo ang isip. Saglit lang akong nakipagkwentuhan kina Ate Cha at Mrs. Lardizabal, pilit na nakangiti, pilit na normal. Nang maramdaman kong unti-unti na akong nauubusan ng lakas, nagpaalam na rin ako na
ChantonHindi ko namalayan na pinipigilan ko pala ang paghinga ko.Nakatayo ako sa harap ng altar, tuwid ang tindig, maayos ang suite, handang-handa sa paningin ng lahat. Pero sa loob-loob ko, parang may bagyong pilit kong kinokontrol. Tahimik sa labas, magulo sa dibdib.Naririnig ko ang musika.Ban







