LOGINSweetheart!!!
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Nagulat ako kahit na may kutob na ako sa gusto niyang gawin. Nanigas ang buong katawan ko, parang tumigil ang oras. Parang nakalimutan ko kung paano huminga.Pero sandali lang.At kusa nang gumalaw ang aking mga labi, parang may sariling desisyon, at matagal na ring naghihintay ng pahintulot.Yun la
“Coming from you, that’s a plot twist,” tukso niya pa. “Dati ang tingin mo sa ingay ay istorbo. Ngayon hinahayaan mo na magkalat sa rooftop mo?”“Kasi minsan,” sagot ko, mas mababa na ang boses, “kailangan din ng konting gulo para maalala mong hindi puro trabaho ang buhay. Hindi puro depensa. Hindi
Honey Matagal din kaming nagkausap ni Carla. Sa una, halo-halo ang emosyon niya. Takot, galit, relief, pero sa bandang huli ay ramdam ko na unti-unti ring lumuwag ang kanyang paghinga sa kaalamang ligtas ako at malayo sa kapahamakan. Kahit sa boses lang, dama ko kung gaano kabigat ang iniwan sa kan
“Chanton,” tawag niya sa pangalan ko, diretso at seryoso. “Siguraduhin mo lang na alam mo kung saan ka papasok.”At doon ko napagtanto, hindi lang siya ang tinatanong ko ng permiso.Sarili ko rin.“Mukha bang hindi ko kayang panindigan ’yon?” tanong ko.Hindi ko itinaas ang boses ko. Hindi rin ako n







