LOGINMitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Estella“Bakit ba gusto mong masaktan pa ang damdamin mo, Estella?” tanong ni Puring Salvador, sabay irap na parang hindi niya alam kung maiinis ba siya o maaawa sa akin. “Sa audition pa lang, siguradong hindi ka na papasa. ‘Wag mo na lang sayangin ang oras mo.”Napangisi ako kahit ramdam ko ang kir
Natawa ako ng mahina, sabay iling. Hindi tawang masaya, kundi tawang punong-puno ng disbelief.“Maui…” dahan-dahan kong sabi, halos may lambing pero puno ng pang-aasar. “Sa tingin mo ba aksidente lang ang pagtatagpo namin sa restaurant?”Natigilan siya. Kita kong bahagya siyang kumurap, at para bang
Estella“Saan ka natutong kumanta, Estella?” tanong bigla ni Cha habang inaayos niya ang baso sa harap niya. Just in time din na dumating ang pagkain, kaya pasubo na sana ako pero biglang natigilan.“Sa orphanage,” tipid kong sagot, sabay tingin sa plato ko. Hindi ko na hinayaan pang maglabas ng det
Pero sa totoo lang? Hindi ko alam kung sino sa aming dalawa ang mas nahihirapang magpigil.Aaminin ko na… gusto ko. Gusto ko ang pakiramdam na napapaloob sa kanyang mga bisig, ‘yung tipong parang wala nang ibang ligtas na lugar kundi doon mismo. Gusto ko ‘yung bigat ng katawan niya sa ibabaw ko haba







