로그인Pa-like and comment po... Thank you and God bless!
MitchParang biglang bumagal ang oras matapos kong bitawan ang mga salitang iyon.“May boyfriend na po ako.”Hindi ko na iyon binawi. Wala na ring dahilan para palambutin pa. Sa mismong sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan—kahit gaano pa kabigat ang maaaring kasunod.Tahimik.Iyon ang unang s
Dahil si Chandler… hindi lang basta lalaki sa buhay ko.Amo ko siya.Ipinagkatiwala ako ng mga magulang ko sa kanya—yung taong inaasahan nilang gagabay at mag-aalaga sa akin sa mundong pinasok ko.At ngayon, siya rin yung taong minahal ko.Doon ako natakot.Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma
Mitch“Anak, ano ba ang nakain mo at naisipan mo kaming yayain ngayon?”Napatingin ako kay Mama at ngumiti, kahit sa loob-loob ko ay parang may kumakatok na kaba sa dibdib ko—malakas, paulit-ulit, at hindi ko mapatahimik.“May sasabihin po kasi ako,” tugon ko, pilit pinapanatiling steady ang boses k
MitchMalakas ang pagkabog ng dibdib ko nang buksan ko ang pintuan, at agad na bumungad sa akin ang pamilyar na eksena sa sala—si Papa na nakaupo nang maayos habang may hawak na dyaryo, at si Mama na abala sa pag-aayos ng kung anu-anong gamit sa mesa. Katabi niya si Papa, gaya ng nakasanayan nila tu
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
“I love you too, Chansen.” At hinalikan niya ako—mabagal, malambing, at puno ng pangako. Tinugon ko iyon, walang pag-aalinlangan. Sa tenga ko, naririnig ko pa ang papalayong sigaw ni Maui na puno ng mura, sumpa, at lungkot. Parang pinupunit ang hangin. Pero sa mga sandaling iyon ay wala na akong p
Estella Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata sa kabila ng mabigat na kirot sa ulo at kakaibang hilo na parang umiikot ang buong paligid. May amoy ng alcohol at disinfectant na agad kong naamoy at doon ko lang napagtanto kung nasaan ako. “Argh…” mahina kong ungol sabay hawak sa aking senti
ChansenSa lahat ng bagay na ayaw kong mangyari ngayon ay ‘yung makita kong ma–stress si Estella. Kaya noong sinabi nina June na nagpunta raw sa studio ang pamilya Salvador, hindi ko napigilan ang sarili kong mag-react. Hindi ko na inisip kung kalmado ba ako o hindi, basta ang nasa isip ko lang, bak
ChansenSabay-sabay na kaming bumaba ng pamilya Palanca patungo sa event hall. Sa totoo lang, dapat ay naiilang ako sa kanila dahil mga in-laws ko sila, pero dahil sobrang tanggap nila ako at ramdam ko iyon sa bawat tingin at ngiti nila sa akin ay naging mas madali para sa akin ang maging palagay sa







