Mag-log inThank you for reading po! Patapos na ang story nila Chancy at Gianna. Abangan po ang kay Chansen.
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
ChancyNakaupo ako sa sulok ng meeting room, hawak ang tablet habang tahimik na nagbabasa ng storyline ng bagong character na ginawa ng narrative designer namin. Maagang binuo ang konsepto nito kahit kakasimula pa lang ng unang season ng HPL. Pero ganito talaga kami, laging may inihahanda dahil alam
Napayuko ako at hinayaan ang luha na magpatuloy sa pag-agos sa aking pisngi. Wala akong pakialam kahit nakatingin ang ibang tao. Gusto kong ilabas ang sakit, ang takot, ang kaba. Gusto kong sabihin sa kanya na huwag niya akong iiwan. Hindi na ulit. Hindi ko na kayang maulit pa ang nangyari kay Drew.
Chancy“Hmm… anong nakain mo at may paganito ka pa?” taas-kilay na tanong ni Gianna habang dahan-dahang umupo sa upuang inurong ko para sa kanya. Ang mga mata niya ay bahagyang naniningkit sa pagtataka, ngunit naroon din ang kinang ng pagkatuwa.Ngumiti ako. “Bakit, bawal ba?” balik-tanong ko habang
Gianna“Mukhang masaya ka, Architect ah,” puna ni Engr. Jaime habang papalapit ako sa aking sasakyan. Ang araw ay unti-unting lumulubog, at ramdam na ang pagod mula sa mahaba naming araw sa site. Tapos na ang oras ng trabaho at handa na akong umuwi sa condo.Kanina lang ay nag-message ako kay Chancy







