MasukAyan, sana ay ikaw na daw.
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Saglit siyang natahimik.At sa simpleng distansya namin, ramdam ko kung paano unti-unting umiinit ang pagitan namin—yung tipong kahit nasa loob kami ng bahay nila, kahit ilang hakbang lang ang layo ng Mama niya… parang kami lang ang nasa eksena.Lalo kong napagtanto, habang nakaupo ako sa tabi niya
Hindi lang basta miss.Kundi yung pakiramdam na kahit ilang araw lang kaming magkalayo… siya pa rin ang uuwian ko.“Chandler,” bati ng mama ni Mitch sa akin pagkapasok ko pa lang sa loob, at kahit ilang beses ko na siyang nakausap, hindi ko pa rin maiwasan na bahagyang umayos ang tindig ko na parang
ChandlerAng lakas pa rin ng kaba ko habang papunta ako sa bahay nila Mitch, at hindi ko iyon maitatanggi kahit ilang beses ko pang pilitin ang sarili kong magmukhang composed. Habang hawak ko ang manibela, pakiramdam ko mas malinaw ko pang naririnig ang tibok ng puso ko kaysa sa ingay ng makina ng
Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, may kung anong kumikirot na excitement. Kung boss fight ‘to, gusto kong siguraduhin na hindi lang ako panalo, gusto kong maramdaman ni Mitch na siya ang pinili ko sa lahat ng laban. “Anong mangyayari sa Level 1?” tanong ko, medyo seryoso na ulit. Umupo si Ate G
Honey“Tita Honey…”Napatingin ako sa maliit na boses na tumawag sa akin. Si Jade—four years old, naka-cross leg sa kama habang yakap ang paborito niyang stuffed toy. Katabi niya si Amber, three years old, tahimik lang pero alertong-alerto, parang ayaw magpahuli sa kahit anong chismis. Ang dalawang
Chanton“I am not. Nagtatanong lang…” she said, at grabe, ang inosente talaga ng itsura niya. Yung tipong kapag hindi mo siya kilala, iisipin mong harmless at clueless siya—pero ako? Please. I’ve spent enough time with her to know better. This woman is a tease. My tease.Bahagya kong hinigpitan ang
ChantonAaminin ko—nagseselos ako. As in, legit na selos.Pero at the same time, naiintindihan ko rin si Honey. Hindi siya makakatanggi lalo na at wala pa namang nakakaalam na kami na. Hindi pa official sa public, kumbaga. Kailangan kong mag-isip nang matino kung paano mas mapapadali ang pagkapansin
Honey“Masaya ako na kahit papaano ay nakakayanan mo ang sakit ng paghihiwalay n’yo ni Jacob. Bata ka pa, hija, at marami ka pang makikilala. Kaya huwag mong panghinayangan ang isang relasyon na tapos na,” mahinahong sabi ni Tita Marie. Nasa kabilang linya lang siya pero dama ko ang pag-alala sa tin







