MasukAyan, sana ay ikaw na daw.
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
Sa totoo lang, simula nung makumpirma ang relasyon namin ni Chandler, mas lalo pa akong naging determinado. Imbis na maging kampante, parang may nadagdag pang pressure pero hindi yung pressure na nakaka-down, kundi yung nagtutulak sa’kin na galingan pa lalo. Parang may gusto akong patunayan, hindi l
MitchHalos araw-araw na kaming nakababad sa practice dahil papalapit na ang finals, at ramdam ko ang bigat ng bawat scrim na nilalaro namin. Paulit-ulit naming inaayos ang strategies, ina-adjust ang galaw ng bawat isa, at tinitiyak na walang sablay sa execution.Sa gitna ng ganitong klaseng prepara
Kung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
Sa sasakyan niya kasi ay hindi ko magawa iyon dahil hindi naman niya ako hinahayaan na mag-drive non.Halos dalawang oras bago kami nakarating sa Sarina's dahil sa traffic na normal na sa Manila.Ng marating namin ang hotel ay sa harap na ako huminto. Bumaba ako at pinagbuksan ng pinto si Gianna bag
Napahawak ako sa gilid ng kama. Tila ba lahat ng muscle sa katawan ko ay biglang nanlamig.Hindi ito ang inakala ko. Akala ko minor injury lang, ilang linggo, tapos balik na ulit sa dati. Yung tipong magagawa ko na ang mga bagay na lagi kong ginagawa.“May chance pa rin ba na mapaaga pa? I can't wai
Chancy“Magkainan na tayo at naghihintay na ang hapag,” masiglang yaya ni Mama matapos ang sandaling tawanan at kantiyawan sa mesa.Napabuntong-hininga ako sa dami ng saya na nag-uumapaw sa paligid. Mabuti na lang at nagkasya kami kahit medyo siksikan na. Pero hindi iyon naging sagabal, parang mas n
Gianna“Ang ibig mong sabihin, nagsama na kayo ng soon-to-be mother and sister-in-law mo sa pagpapagawa ng wedding gown na susuotin mo sa kasal niyo ni Chancy, na wala pang date ha! At higit sa lahat, hindi pa nagkakaharap ang mga parents niyo?” litanya ni Hailey habang nanlalaki ang mga mata sa sob







