Se connecterSalamat po sa patuloy na pagsuporta. Patapos na po ang story nila Chancy at Gianna. Sana ay abangan niyo rin po ang kay Chansen.
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
Mature ContentMitch“Chandler…” mahina kong ungol nang maramdaman ko ang marahan ngunit delikado niyang paghaplos sa sensitibong bahagi ko habang abala naman ang labi niya sa dibdib ko.Napapikit ako kasabay ng pag-arko ng aking likod.Pakiramdam ko literal nang nawawala iyong lakas ko sa bawat gal
Napasinghap ako nang maramdaman kong nasa magkabilang gilid ng katawan niya iyong mga binti ko.Biglang naging sobrang intimate ng posisyon namin.At kahit ilang beses nang may nangyari sa amin…Hindi pa rin talaga ako sanay.Lalo na kapag ganito siya makatingin.Iyong isang kamay niya ay nasa bewan
Mitch“I can explain about Venice,” mahinang sabi ni Chandler habang mahigpit akong nakayakap sa kanya.May kung anong bigat sa boses niya na parang ayaw niya talagang magkaroon ako ng maling idea tungkol sa babaeng iyon.Hindi ko alam kung bakit, pero kusang umangat ang mga kamay ko at niyakap ko r
Iyong mga simpleng detalye na hindi mo agad mapapansin pero consistent niyang ginagawa para sa’yo.Iyong paraan ng pag-aalala niya nang hindi niya kailangang sabihin nang diretsahan.Napangiti tuloy ako nang hindi ko namamalayan kaya mabilis akong umiwas ng tingin bago pa niya mahalata.“Let’s go,”
Gianna“Drew!” gulat kong sambit nang biglang bumungad ang pamilyar na mukha niya matapos kong buksan ang pintuan. Napaatras ako ng bahagya sa pagkabigla. “Akala ko mamaya ka pa darating?”Isang maluwag na ngiti ang binigay niya sa akin na nakasanayan ko na ulit na makita simula ng umalis si Chancy.
Chancy“You’re finally good to go, Mr. Lardizabal.”Parang may sumabog na liwanag sa dibdib ko sa narinig kong iyon mula kay Dr. Liem. Sa wakas, matapos ang ilang buwan na pagdurusa, therapy, pag-aalinlangan, at tahimik na dasal, heto na ang kumpirmasyon na hinihintay ko.“Thank you, Doc,” masaya ko
At higit sa lahat, na mahalaga siya. Na hindi siya kailanman naging kulang sa mga mata ko.Habang umiikot kami sa mga aisle, hindi maiwasang mapatingin ang ilang tao. Yung iba, simpleng tingin. Yung iba, may konting pagtataka. Pero ‘di ko pinansin. Wala silang alam. Wala silang karapatan.Tumigil ka
Ang swerte ko, hindi lang dahil sa naging parte ako ng buhay ni Chancy, kundi dahil may pagkakataon akong mapabilang sa ganitong klaseng pamilya. Isang pamilyang hindi lang may yaman, kundi may puso at halaga.Bigla kong naisip, pamilya. Anak. Mga anak.Napatigil ako sa pag-iisip. Kailan ba ako huli







