Mag-log inPaki-like and comment po. Maraming salamat! 'Wag po kayong magugulat sa story ni Chansen.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chancy“Tapos na kayong magkausap na mag-ama?” tila gulat na tanong ni Mommy nang makita niya kaming magkasunod ni Dad sa sala. Naupo agad ang aking ama sa tabi niya sa malaking sofa, at sa hindi maipaliwanag na dahilan ay bigla akong nakaramdam ng inggit. Sana pala ay dinala ko sina Gianna at JR. M
Gianna Lumipas pa ang dalawang araw at sa wakas, nakalabas na rin ako ng ospital. Hindi ko inaasahan ang sasakyan na sumundo sa amin, ang SUV ni Chancy mismo. Ayon sa kanya ay pinahatid daw niya sa driver dito sa hospital at gusto niya na siya ang mag-drive para sa aming mag-ina. Pati raw ang inuup
ChancyMahirap para sa akin ang ginagawa ko, as in, sobrang hirap. Gustong-gusto ko nang makita si Gianna. Minsan nga, parang naiiyak na lang ako sa tindi ng pananabik, pero pinipigilan ko ang sarili ko. Pinipilit kong kumapit sa dahilan kung bakit ko ito ginagawa.Kita naman na ang improvement ko.
ChancyPagkaalis nina Mommy at Daddy, muling nanumbalik ang katahimikan sa condo. Pero iba na iyon, hindi na ito nakakabingi o nakakapanindig-balahibo. Para bang naging mas kalmado ang lahat at mas magaan.Second day na namin sa condo. Tahimik lang ang paligid, pero sa loob ko’y may magulong damdami


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




