Mag-log inAyan, nagsalita na si Maximus.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
At ang guilt na iyon, ang katotohanang minahal ko ang isang babae bago pa siya at kahit asawa ko na siya. Iyon ang dala-dala ko araw-araw. Isang kasalanang hindi ko hinihingan ng kapatawaran, dahil alam kong iyon ang kabayaran sa lahat ng katahimikan at distansyang ibinigay ko sa kanya.Alam ko na m
Chanton“Why didn’t you bring her?”Agad akong napalingon kay Mommy na ngayon ay titig na titig sa akin, parang may X-ray vision na kayang butasin ang kaluluwa ko. Napakamot ako sa batok bago ko nilibot ang tingin sa paligid ng dining table. Nandoon si Daddy, tahimik na kumakain. Si Sarina—my ever-s
Sa gitna ng ingay, tawanan, at halakhakan ng mga volunteers at pasyente, parang may maliit na bubble kami ni Chanton—isang silent understanding na kahit busy, kahit abala, siya lang ang nakakaalala sa akin sa pinaka-simple at sweet na paraan.Nagpatuloy na kami sa gawain.Si Arvin, na walang kapagur
Chanton“Wait for me, I’ll just go to the restroom.”“Okay,” tugon ni Honey, casual lang, parang wala lang. Tumango ako pero hindi ko agad inalis ang tingin sa kanya. Pinagmasdan ko siya mula ulo hanggang paa, yung paraan ng pagkakatayo niya, yung ngiti niya, yung itsura niyang sobrang comfortable s







