MasukMeron nga bang hindi sinasabi si Sarina kay Maximus? Kung mayroon man, ano kaya iyon? Thank you for reading this far!!! See you in the next chapter!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Hindi ko man lang naramdaman ang paglapit niya; marahil masyado akong nalulunod sa mga iniisip ko.“Hey,” mahina kong sabi. Hinalikan niya ako sa noo, marahan at puno ng lambing, bago umikot sa harapan ko at umupo sa tabi ko. Ang presensya niya pa lang ay parang sapat nang dahilan para mag-relax ako
Chansen Parang biglang sumakit ang ulo ko sa sinabi niya. O baka nabingi lang ako? Hindi ko sigurado kung tama ba talaga ang narinig ko o guni-guni lang dahil sa sayang nararamdaman ko para sa nalalapit na kasal namin ni Estella. “Pakiulit nga,” sabi ko, pilit na kalmado ang tono pero ramdam ko na
Chansen“Tignan mo, my love…” malambing na sabi ni Estella habang pinapakita sa akin ang 3D design ng interior ng pinaparenovate nilang studio. Nasa tablet niya ang digital layout, at habang ipinapaliwanag niya ang bawat detalye—mula sa placement ng sound panels hanggang sa aesthetic ng lounge area—
Chansen“Yown, kumpleto na ba tayo!!” Malakas at sobrang sabik na boses ang umalingawngaw mula sa may hagdanan, dahilan para sabay-sabay kaming mapalingon. At ayun na nga ang dalawang unggoy, este, ang dalawa naming kapatid pa na sina Chanton at Chandler, parehong nakangiti nang parang may commercia







