MasukNakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
Sa totoo lang, simula nung makumpirma ang relasyon namin ni Chandler, mas lalo pa akong naging determinado. Imbis na maging kampante, parang may nadagdag pang pressure pero hindi yung pressure na nakaka-down, kundi yung nagtutulak sa’kin na galingan pa lalo. Parang may gusto akong patunayan, hindi l
MitchHalos araw-araw na kaming nakababad sa practice dahil papalapit na ang finals, at ramdam ko ang bigat ng bawat scrim na nilalaro namin. Paulit-ulit naming inaayos ang strategies, ina-adjust ang galaw ng bawat isa, at tinitiyak na walang sablay sa execution.Sa gitna ng ganitong klaseng prepara
Kung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
Third PersonSamantala, si Conrado ay hindi mapakali sa loob ng kanyang malawak at tahimik na sala. Nakaupo siya sa kanyang usual na upuan habang hawak-hawak ang kanyang cellphone na para bang ito na lang ang natitirang kasangkapan para manatili siyang may kontrol.Isa-isa niyang tinatawagan ang ila
NoelleHindi ako pumasok ngayong araw. Hindi dahil tamad ako o baka kaunti rin, pero ang totoo ay bigla na lang bumigat ang pakiramdam ko. Kagaya ng nararamdaman ko ng malaman kong buntis pala ako. Siguro ay umiral na naman ang tantrums ng baby namin.Napangiti ako sa aking naisip. Hinagod koang aki
Noelle“Diretso na tayo sa ospital, Lovey,” mariing sambit ni Chanden habang hawak ang manibela.Hindi na ako nakaimik. Parang bigla na lamang akong pinagsakluban ng langit at lupa. Nanghihina ako at nanlalamig ang buong katawan ko. Ang puso ko’y bumibilis ang tibok habang unti-unting sumisikip ang
NoelleHindi ko inasahan na papayag pala sina Chansen at Chancy na magmodelo para kay Scarlet. At ngayon nga, narito kami sa bago studio ng babae. Amoy pintura pa ang paligid, halatang bagong ayos at pinaghirapan. Hindi pa ito bukas sa publiko dahil abala pa siya sa paghahanda ng mga obra na ipapaki







