LOGINPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
"‘Wag na… Tama na…" bulong ng isip ko, pero ang puso ko’y patuloy na lumuluha ng mga tanong na walang kasagutan.Hanggang sa bigla kong naramdaman ang pares ng mga kamay na dahan-dahang yumakap sa akin mula sa aking likod. Hindi sila mapilit, hindi rin sila nagmadali, parang nagpaalam muna ang init
Chancy“Kanina pa ako nakatayo dito, pero hindi mo man lang ako napansin.”Napalingon ako, at doon ko lang napansin si Kuya Chanden na nakasandig sa hamba ng pinto. Nakahalukipkip ang mga braso niya, at tila may mabigat na ekspresyon sa mukha. Tahimik siyang nakamasid, hindi galit, pero halatang may
Sa sasakyan niya kasi ay hindi ko magawa iyon dahil hindi naman niya ako hinahayaan na mag-drive non.Halos dalawang oras bago kami nakarating sa Sarina's dahil sa traffic na normal na sa Manila.Ng marating namin ang hotel ay sa harap na ako huminto. Bumaba ako at pinagbuksan ng pinto si Gianna bag
Napahawak ako sa gilid ng kama. Tila ba lahat ng muscle sa katawan ko ay biglang nanlamig.Hindi ito ang inakala ko. Akala ko minor injury lang, ilang linggo, tapos balik na ulit sa dati. Yung tipong magagawa ko na ang mga bagay na lagi kong ginagawa.“May chance pa rin ba na mapaaga pa? I can't wai







