LOGINUy, date...
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
ChansenTatlong magkasunod na katok ang pumunit sa tahimik na atmosphere ng opisina ko. Mabilis akong nag-angat ng tingin mula sa laptop screen at halos mapahinto sa paghinga nang bumukas ang pinto. Una kong nakita si Sophie, ang bago kong assistant, at kasunod niya… si Maui, na may bitbit na ngitin
EstellaNawe-weird-uhan talaga ako kay Chansen. Like, hindi ko in-expect na mag-aaksaya siya ng oras para lang dumaan sa akin sa lunch break. Alam naman niya kung gaano kabigat ang traffic kahit na sa ganong oras, tapos bigla siyang magpupumilit dito? Hindi biro ‘yon. Kahit sabihin mong “patay na or
“Wala kang choice, ibigay mo na lang,” sabi ko, tinangkang gawing biro kahit ramdam ko na may halong pakiusap ang tono ng boses ko.Pinaglaruan niya muna ang cellphone sa kamay niya, paikot-ikot sa pagitan ng mga daliri, bago siya nagsalita. “You know what, my contact number is not for everyone.”Ba
EstellaHe’s impossible!Para akong sinasakal sa sitwasyon ko ngayon. Parang habang tumatagal, mas lalo lang akong nahuhulog sa bitag niya. At ang mas nakakainis? Hindi ko alam kung kailan nagsimula ‘to. Dati naman, parang wala lang siya ngayon, bigla na lang naging sobrang possessive, as if pag-aar







