ログインKilala nga ba ni Sarina ang lalaking iyon? At kung totoo man, sino naman kaya iyon?
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
“I miss you so much…” bulong niya, halos hindi na marinig, habang hindi pa rin tuluyang lumalayo. “Hindi talaga ako makukuntento ng text, tawag or video call. Those are not enough.”Hindi ko na nagawang sumagot.Dahil sa totoo lang, pareho kami ng nararamdaman.Unti-unting bumaba ang kanyang halik—m
Mitch“Love, I’m really trying to behave…” mahina niyang bulong.Sa pandinig ko, parang bahagyang paos ang tinig niya, yung tipong halatang pinipigilan niya ang sarili. Lalo akong kinilabutan nang maramdaman ko ang marahan niyang pag-amoy sa aking leeg, ang init ng hininga niya na parang unti-unting
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
NoelleKinaumagahan, sa restaurant ng Empire kami nag-almusal ni Chanden kasama ang kanyang mga magulang. Hindi ko maiwasang mapahanga sa engrandeng disenyo ng lugar, mula sa eleganteng chandeliers hanggang sa malalambot na upuan na tila niyayakap ang sinumang mauupo. Hindi na nakapagtataka, dahil p
Noelle"Ulitin mo nga ang sinabi mo!" mariing sabi ni Chessa, halatang nanggigigil na siya sa galit. Kumuyom ang kanyang mga kamay, at kitang-kita ko kung paano nanginig ang kanyang mga labi sa pagpipigil ng emosyon. Kahit galit ay gusto pa rin niyang poise siya.Juicemiyo Marimar, kung magkakasabun
NoelleMonday, first day of work. Suot ko ang binili kong terno sa mall na nadaanan namin ng pababa na kami dito sa lungsod.Habang hinihintay na mag lunes ay niyaya rin akong mamili ulit ng amo ko ng iba ko pang kakailanganin. Ayaw daw niyang mapulaan ako dahil magiging kapulaan din daw niya iyon d
NoelleJuicemiyo, Marimar! Ano ba itong nararamdaman ko? Para akong may isang libong paru-paro sa tiyan habang nginunguya ang pagkain. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng kamay ko sa paghawak ng kubyertos, kaya napilitan akong higpitan iyon para hindi nila mahalata.Sinikap kong pakalmahin ang ak







