The Devil I Merried

The Devil of Business World

Amara's POV

"Amara, gising na anak! Mahuhuli ka na naman!"

Napabalikwas ako ng bangon nang marinig ang boses ni Nanay Rosa mula sa kusina.

Agad kong sinilip ang lumang alarm clock sa tabi ng higaan.

Alas-sais na.

"Naku po!"

Mabilis akong tumayo at nagmadaling mag-ayos.

Maliit lang ang bahay namin sa isang simpleng barangay sa Quezon Province. Yero ang bubong, kahoy ang ilan sa mga dingding, at kapag umuulan nang malakas, kailangan pa naming maglagay ng timba para salurin ang tumutulong tubig.

Pero kahit ganoon, mahal ko ang bahay na ito.

Dito ako lumaki.

Dito ako minahal.

Dito ko nakilala ang tunay na kahulugan ng pamilya.

Paglabas ko ng kwarto ay nadatnan ko sina Nanay Rosa at Tatay Ben na naghahanda ng almusal.

Ngumiti agad si Nanay.

"Good morning, anak."

Napangiti rin ako.

"Good morning, Nay."

Hindi kami mayaman.

Sa katunayan, hirap pa nga kaming makaraos minsan.

Pero kailanman ay hindi ko naramdamang kulang ako sa pagmamahal.

Simula bata pa lang ako, pinaramdam nila sa akin na ako ang pinakamahalagang bagay sa buhay nila.

Kaya nang makapagtapos ako ng kolehiyo bilang scholar, nangako akong gagawin ang lahat para maiahon sila sa hirap.

"May interview ka pa mamaya, 'di ba?" tanong ni Tatay.

Tumango ako.

"Oo po. Sana matanggap."

Mahina siyang ngumiti.

"Matatanggap ka. Magaling ang anak ko."

Napangiti ako.

Kung alam lang nila kung gaano sila kalaking inspirasyon sa buhay ko.

Pagkatapos mag-almusal ay agad akong bumiyahe papuntang Maynila.

Hindi ko alam na sa araw na ito...

Magbabago ang buong buhay ko.

Montenegro Business Tower.

Isa iyon sa pinakamalalaki at pinakasikat na kumpanya sa bansa.

Kaya nang makatanggap ako ng temporary office assignment doon mula sa agency na pinapasukan ko, halos hindi ako makapaniwala.

Pagpasok ko sa lobby ay agad akong namangha.

Napakalawak.

Napakaganda.

Napakalayo sa simpleng mundong kinalakihan ko.

Maraming empleyado ang nagkakagulo habang nagbubulungan.

Parang may hinihintay silang celebrity.

"Darating na raw siya."

"Sigurado?"

"Oo! Confirmed na."

"Sabi nila mas nakakatakot siya sa personal."

Napakunot-noo ako.

Lumapit ako sa isang babae.

"Sino ba ang darating?"

Napatingin siya sa akin na parang hindi makapaniwala.

"Hindi mo kilala?"

Umiling ako.

"Damien Montenegro."

Biglang nanlaki ang mga mata ng lahat ng nakarinig.

Parang pangalan pa lang niya ay sapat nang magdulot ng takot.

"Damien Montenegro?" ulit ko.

Tumango siya.

"The CEO."

Napaangat ang kilay ko.

Ah.

CEO pala.

Pero bakit parang takot na takot sila?

"Tinatawag siyang Devil of Business World."

Napatawa ako.

Medyo OA naman yata.

Pero ilang segundo lang ang lumipas...

Nawala ang ngiti ko.

Dahil bumukas ang malaking glass door ng lobby.

At pumasok siya.

Kasunod ang ilang bodyguards.

Biglang tumahimik ang buong paligid.

Parang huminto ang mundo.

Napatingin ako.

At sa unang pagkakataon...

Nakita ko si Damien Montenegro.

Matangkad.

Halos anim na talampakan ang taas.

Nakasuot ng mamahaling itim na suit.

Perpektong nakasuklay ang buhok.

Matalim ang panga.

At may mga matang kasinglamig ng yelo.

Hindi maikakailang gwapo siya.

Sobrang gwapo.

Pero may kakaiba.

May aura siyang parang kayang durugin ang isang tao sa isang tingin lang.

Malamig.

Mapanganib.

At dominante.

Habang naglalakad siya sa lobby, lahat ay awtomatikong tumatabi.

Walang gustong humarang sa daan niya.

Walang gustong tumingin nang diretso sa kanya.

Maliban sa akin.

At doon nagsimula ang problema.

Bigla siyang huminto.

Unti-unti siyang lumingon.

At diretsong tumama ang mga mata niya sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko.

Bakit siya nakatingin sa akin?

Ilang segundo kaming nagkatitigan.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan...

Parang may kakaibang emosyon na dumaan sa mukha niya.

Pagkagulat.

Pagkalito.

Parang may naalala siya.

Ngunit mabilis din iyong nawala.

Napalitan ng dati niyang malamig na ekspresyon.

Tumingin siya sa mga empleyado.

"Who hired these people?"

Napakunot-noo ako.

Tahimik ang lahat.

"Sir?" tanong ng assistant niya.

Malamig siyang tumingin sa paligid.

"Half of them look incompetent."

Biglang bumigat ang hangin.

Nainsulto ang lahat.

Kasama ako.

Excuse me?

Hindi pa nga niya kami kilala.

Napaka-arrogante naman.

At bago pa ako makapag-isip...

Nakapagsalita na ako.

"Maybe the problem isn't the employees."

Biglang napalingon ang lahat sa akin.

Nanlaki ang mga mata nila.

Parang gusto nilang takpan ang bibig ko.

Pero huli na.

Nakatitig na sa akin si Damien.

Malamig.

Mapanganib.

At nakakapanindig-balahibo.

"Excuse me?" malamig niyang tanong.

Huminga ako nang malalim.

"Kung manghuhusga ka ng tao, siguraduhin mong kilala mo muna sila."

Napasinghap ang mga tao.

Patay.

Sigurado akong patay na ako.

Ngunit imbes na magalit...

Bahagyang tumaas ang sulok ng labi niya.

Parang naaliw.

"You have guts."

Napairap ako.

"At least meron."

Mas lalo siyang ngumiti.

At hindi ko alam kung bakit.

Pero parang may kakaibang saya sa mga mata niya.

Parang natagpuan niya ang isang bagay na matagal na niyang hinahanap.

Ngunit agad din iyong nawala.

"Interesting."

At pagkatapos noon ay tinalikuran niya ako.

Naglakad papunta sa elevator.

Parang walang nangyari.

Samantalang ako...

Ay halos kumukulo sa inis.

Napakayabang.

Napakaarogante.

At napakaimposibleng pakisamahan.

Ngunit hindi ko alam na iyon pa lang ang simula.

Damien's POV

Hindi ko maintindihan.

Habang nasa elevator ako, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ng babaeng iyon.

Amara.

Hindi ko pa nga alam ang buong pangalan niya.

Pero hindi ko maalis sa isip ko.

Nakakainis.

Hindi ako ganito.

Hindi ako naaapektuhan ng kahit sino.

Hindi babae.

Hindi tao.

Hindi kahit ano.

Pero bakit noong makita ko siya...

Parang may kung anong tumigil sa loob ko?

Parang may matagal nang nawawalang bahagi ng buhay ko na biglang nagpakita.

"Sir?"

Napatingin ako sa assistant ko.

"Your meeting is ready."

Tumango ako.

Pero kahit pumasok ako sa conference room...

Kahit magsimula ang meeting...

Kahit nagsasalita ang mga executives sa harapan ko...

Isa lang ang nasa isip ko.

Ang babaeng sumagot sa akin sa lobby.

Ang babaeng hindi natakot sa akin.

Ang babaeng may mga matang puno ng buhay.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon...

Hindi ako makapag-focus.

Dahil hindi maalis sa isip ko ang mukha ni Amara.

At hindi ko pa alam...

Na ang simpleng pagkikitang iyon ang magiging simula ng pinakamagulong kabanata ng buhay naming dalawa.