LOGIN“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
At oo, hindi ko itatanggi, kasama na rin doon ang maiinit naming sandali. Pero sa pagkakataong iyon, mas pinili kong patunayan sa kanya na hindi lang katawan niya ang hinahanap ko kundi siya, buo at totoo, sa bawat umaga na magigising kaming magkasama.Marahan ko siyang niyaya na maupo na sa mesa pa
ChandlerMaaga akong nagising, mas maaga kaysa sa nakasanayan ko, parang may sariling alarm ang dibdib ko na nagsasabing okay na, gising ka na—nandito ka na ulit.Dahan-dahan akong humarap sa aking tabi at doon ko siya nakita, mahimbing pa ring natutulog si Mitch. Ang buhok ay bahagyang magulo, ang
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
ChandlerDahil sa HQ building ako nakatira, ay mas madali iyon para sa akin dahil halos araw-araw ay nasa baba lang ang training area at meeting rooms. Kaya nang araw na iyon, hindi ko na kailangang bumiyahe. Mula sa balcony ng unit ko, kita ko ang city skyline, pero mas malinaw sa isip ko ang agend
Nakakahiya!“Okay,” sagot ni Mrs. Lardizabal, kalmado at walang bahid ng pagdududa. “Kung ’yon ang gusto mo.”Napatingin siya sa akin at ngumiti, ’yung ngiting hindi mapanghusga, hindi mapagmatyag. ’Yung tipong parang sinasabi, Relax ka lang.Pagkatapos ay bumaling siya sa asawa niya. “Asawa ko, iha
My sons look up to me.Naalala ko kung paano nila ako tignan noon na parang bayani. Madalas nilang sabihin sa akin na gusto rin nilang maging politiko balang araw, gaya ko. Gusto nilang sundan ang yapak ko. At sa isang iglap, ako mismo ang sumira sa pedestal na iyon.Ilang araw ang lumipas matapos a
Parang kusa na lang akong nahulog sa malalim na pag-iisip. Ang daming pwedeng anggulo, pero lahat may kanya-kanyang butas. Walang diretso. Walang malinaw.“Pwede kayang,” biglang sabi ni Kuya, “hindi siya naniniwala na hiwalay na sina Jacob at Honey?”Napatingin ako sa kanya.“At naniniwala si Juan,







