MasukMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Lander“Melody…” tawag ko. Magkasalubong ang aming paningin at buti na lang ay nahawakan ko siya bago pa man siya bumagsak.“Lander….” sabi din niya.“Doctor, tumawag kayo ng doktor!” sigaw ni Channing. Bubuhatin ko na sana siya ng biglang dumating si Marcus. Nandito pa pala siya? Bakit ngayon ko la
Nina“Mama, nandito na po tayo.” Napapitlag ako sa sinabi na ‘yon ni Riz. Napatingin ako sa kanya at sa ama niyang mag kandong sa kanya.“Sorry ‘nak, natutulog pa yata si Mama..” natatawa kong sabi tsaka ako naghanda na para bumaba ng sasakyan.Araw ng lunes at may check-up si Riz sa doktor niya kay
ChasePagdating namin ni Nina ng hotel room ay para na naman kaming nasa honeymoon. Masayang masaya ako dahil finally, nakikita ko na ang kakaibang saya sa kanyang mga mata. At ang pagbabagong iyon ay hindi maliit na bagay lamang. Ramdam ko na ang tuluyang pagbabago ng pagtingin niya sa akin.Nang m
NinaNagpunta kami sa coffee shop na katabi lang ng hospital din. Hindi na ako pumayag na lumayo pa dahil naghihintay din si Mang Narding. Isa pa, ayaw kong isipin niya na may halaga pa rin siya sa akin.Hindi ko itatanggi na may nararamdaman pa rin ako sa kanya. Ngunit hindi iyon dahilan upang haya







