LOGINPero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Honey“Hi,” nakangiting bati sa akin ng isang babae na biglang sumulpot ng bumukas ang pintuan matapos may kumatok.Napahinto ako sa kinatatayuan ko. Literal na parang may nag-freeze sa utak ko for a second dahil hindi ko siya inaasahang makita at mas lalong hindi ko alam kung sino siya. Wala man la
A good provider.A silent protector.Kahit na may takot sa puso niya, pinili pa rin niyang ipakilala ako sa kanyang pamilya. Hindi niya ako itinago, kahit na kaya naman niyang gawin iyon lalo na at hindi ko dala ang kanyang apelyido. Mas madali sana para sa kanya ang manahimik, umiwas, at ituring ak
ChandlerOn the way na ang ArmyGamers team sa eSport Arena na nasa loob mismo ng Sarina’s Hotel, sakay kami ng official RV van ng team. Black matte exterior, tinted windows, may logo ng ArmyGamers sa gilid na parang masyadong dramatic para sa isang “friendly game.”Friendly.Kung makapag-hype ang To
Hindi ko alam kung bakit, pero gumaan ang pakiramdam ko.Hindi niya ako directly dinepensahan.Hindi niya ako binaby.Pero sa paraan ng pagsasalita niya, alam ko na kasama ako doon.Sa “pamilya.”Pagkatapos ng mini-huddle, naghiwa-hiwalay kami para mag-setup ng peripherals, lumilipat sa next phase n







