LOGINSana ay maging successful na at hindi makasama kay Sarina ang mga maaalala niya. See you po sa next chapter.
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Bwisit talaga.Tuloy kami sa pagkain at ganon din sa pag-uusap. Nag-aalok pa si Mr. Lardizabal ng ulam sa akin na parang anak niya rin ako, at si Mrs. Lardizabal naman panay ang kwento tungkol sa kabataan ni Chanton.Nakahinga ako ng mas maluwag nang mapansin kong hindi sila nagtatanong ng sobrang p
“Masama bang mag-appreciate ng pagod ng iba?” tanong ko, sabay kagat sa sandwich na hawak ko—galing din pala kay Billy. Ngumiti lang siya, parang hindi apektado, pero ramdam ko ang intensity ng tingin niya.Binuksan niya ang bottled water at inabot sa akin.“Uminom ka, mukhang nagda-dry na yang lala
Honey“Hello, Tita,” sabi ko nang sagutin ko ang cellphone. Halata ang sigla sa boses ko, kahit hindi ko sinasadya. May kakaibang saya kasi tuwing siya ang kausap ko na parang automatic na gumagaan ang pakiramdam ko.“Hi, dear. Kamusta ka na?” bungad niya agad. May halong lambing pero ramdam ko rin
At kahit hindi niya sabihin, ramdam kong may mali.Gumagalaw siya ng hindi nasmin alam.Dapat alam ko na na pwedeng mangyari ‘yon, lalo na at pinaimbestigahan niya rin kami ni Kuya Lualhati na parang background check kumbaga. Pero kahit na gano’n, sana man lang ay nagbigay siya ng kahit simpleng hea







