Mag-log inAyan na nga...
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
HoneyIn two days, pabalik na kami ng Manila. At kahit hindi ko pa man tuluyang iniiwan ang hacienda, ramdam ko na agad ang panghihinayang. Mamimiss ko ang lahat ng nandito. Mula sa tahimik na umaga, sa preskong hangin, hanggang sa mga simpleng ngiti ng mga tauhan sa buong hacienda. Ultimo ang staff
HoneyHindi na ako nagpilit pang magtanong. Ayokong isipin niya na napaka-chismosa ko, kahit aminado naman akong sobrang curious na rin ako sa mga pahiwatig niya kanina. Minsan, mas okay na lang talagang manahimik kaysa pilitin ang sagot na hindi pa handang ibigay. So hinayaan ko na lang muna, kahit
ChantonBumalik ako sa panonood ng livestream ni Honey. Pagbalik ko, sumalubong agad sakin yung ngiti niya. Yung tipong hindi scripted, hindi pilit, at alam mong galing talaga sa puso. Totoo ‘yon. I’m sure of it.Sa dami ng beses na napanood ko na siyang mag-live, parang kabisado ko na ang rhythm ni
Honey“Jacob… you’re here.” Nginitian ko siya habang binubuksan ang pinto, pero halos automatic lang ang ngiti ko, kasi the moment na tumama sa akin ang tingin niya, something felt… off. Para bang may kakaiba sa vibe niya ngayon.Sinundan ko siya ng tingin habang naglalakad siya papasok, diretso sa







