LOGINAyan na nga...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Honey“Hello, Tita,” sabi ko nang sagutin ko ang cellphone. Halata ang sigla sa boses ko, kahit hindi ko sinasadya. May kakaibang saya kasi tuwing siya ang kausap ko na parang automatic na gumagaan ang pakiramdam ko.“Hi, dear. Kamusta ka na?” bungad niya agad. May halong lambing pero ramdam ko rin
“Masama bang mag-appreciate ng pagod ng iba?” tanong ko, sabay kagat sa sandwich na hawak ko—galing din pala kay Billy. Ngumiti lang siya, parang hindi apektado, pero ramdam ko ang intensity ng tingin niya.Binuksan niya ang bottled water at inabot sa akin.“Uminom ka, mukhang nagda-dry na yang lala
Bwisit talaga.Tuloy kami sa pagkain at ganon din sa pag-uusap. Nag-aalok pa si Mr. Lardizabal ng ulam sa akin na parang anak niya rin ako, at si Mrs. Lardizabal naman panay ang kwento tungkol sa kabataan ni Chanton.Nakahinga ako ng mas maluwag nang mapansin kong hindi sila nagtatanong ng sobrang p
At kahit hindi niya sabihin, ramdam kong may mali.Gumagalaw siya ng hindi nasmin alam.Dapat alam ko na na pwedeng mangyari ‘yon, lalo na at pinaimbestigahan niya rin kami ni Kuya Lualhati na parang background check kumbaga. Pero kahit na gano’n, sana man lang ay nagbigay siya ng kahit simpleng hea







