LOGIN“Raw?”Napangiti ako nang bahagya. “Yes. Raw.” Tumango ako nang dahan-dahan habang pinagmamasdan ang pagbabago ng kanyang ekspresyon. “Hindi ba at iyon naman ang pinalalabas ng mga bulung-bulungan?”Hindi niya ako sinagot nang diretso, ngunit ang tingin na ibinigay niya sa akin ay ’yung uri ng tingi
Jared“Naalala mo na ba ang gusto mong itanong?” untag ko sa kanya, bahagyang ikiniling ang ulo habang maingat kong pinag-aaralan ang bawat maliit na paggalaw ng kanyang mukha.Hindi ko alam kung bakit, pero mula nang mapansin kong nag-iiba ang ekspresyon ni Dr. Riz sa tuwing napupunta sa personal n
Oh, my goodness.Napailing siya nang bahagya sa sarili.Bakit ba kasi siya nakatitig?At bakit naman kasi kailangang maging ganito ka-attractive ang lalaking ito kapag hindi nakasimangot?“May... may gusto sana akong itanong pero nakalimutan ko,” aligaga niyang palusot upang maipagkaila ang panunuri
“Then you have to be careful,” seryosong sabi ni Riz.Bahagyang napalingon si Jared sa kanya.“I always am.”“Hindi sapat ’yan.”“Why?”“Because you’re too stubborn.”Napataas ang isang kilay ni Jared. “Excuse me?”“You heard me.”“Are you saying I’m careless?”1“I’m saying you have a habit of maki
Third PersonTinitigan nang mabuti ni Jared si Riz, tila binabasa ang bawat maliit na galaw sa mukha ng dalaga. Hindi lamang ang mga mata nito ang pinagmamasdan niya, kundi pati ang bahagyang pagkakuyom ng mga daliri nito, ang pag-angat at pagbaba ng dibdib, at maging ang maliliit na pagbabago sa ek
“Bakit?” tanong niya nang hindi na niya matiis ang katahimikan. “May kakaiba ba sa mukha ko?”Bahagyang umangat ang kilay ni Jared.“No.”“Then why are you looking at me like that?”“Like what?”“Like…” Natigilan siya at napairap sa sarili. “Never mind.”Muntik nang mapangiti si Jared, ngunit pinigi
May dalawang babae na nagbubulungan sa gilid. “Siya yun diba?” “ArmyGamers!” “Ang tangkad nung kasama…” “Boyfriend ba?” Halos mabulunan ako sa narinig ko. Mabilis akong naglakad papunta sa counter, pero naramdaman ko na biglang may humawak sa strap ng bag ko. Hindi malakas, pero sapat para map
Chanton“Maximus, maraming salamat sa pagtulong sa anak ko.”Nilingon ko si Sen. Deguia habang binibitawan niya ang mga salitang iyon. Kita ko sa mukha niya na kahit bahagya na siyang nakahinga ng maluwag, kahit papaano ay nabawasan ang bigat sa dibdib niya, nandoon pa rin ang isang emosyon na mahir
ChantonNext week na ang kasal namin ni Honey, pero out of nowhere, nagyaya siya na kausapin ang Tita Marie niya. Hindi ko in-expect ‘yon. Akala ko tapos na, buried na lahat ng issues na konektado sa babaeng ‘yon.“Are you sure?” tanong ko, hindi ko maitago ang pag-aalinlangan sa boses ko.“Hmm,” sa
ChantonHindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang mga salitang binitawan ni Honey. Parang ilang segundo akong napako sa kinauupuan ko, trying to process everything she just said. Pero alam ko naman—deep inside—na wala siyang ibang intensyon kundi ang i-assure ako. Gusto lang niyang pakalmahin ang isip







