LOGINHindi pa manahimik na lang ang pamilyang ito eh..
“Hey,” mahina niyang sabi habang marahang hinihimas ang likod ko.Sa simpleng salitang iyon ay parang biglang bumigat ang mga mata ko.Hindi ko namalayang ganito pala kabigat ang dala ko hanggang sa may yumakap sa akin.Naghiwalay rin kami makalipas ang ilang segundo.“Nasaan si Papa?” tanong niya.
Hindi ko naman sinabi.Hindi rin ako umiiyak.Pero somehow, alam niya.“I’m okay,” pilit kong sabi.Mahina siyang natawa.“You always say that.”Napabuntong-hininga ako.Nakakainis siya minsan.Pero sa paraan na nakakagaan ng loob.At habang naririnig ko ang boses niya ay pakiramdam ko ay unti-untin
Huminga ako nang malalim.Sobrang natakot ako kanina.Hindi ko man lang napansin na nanginginig pala ang mga kamay ko hanggang sa ilapat ko ang mga iyon sa kandungan ko.Pinikit ko sandali ang mga mata ko at pilit pinapakalma ang sarili.Pakiramdam ko ay muntik na siyang mawala sa amin.Hindi ko man
MitchTinitigan kong mabuti si Papa habang hawak ko pa rin ang kamay niya.Kahit sinabi na ng doktor na stable na siya, hindi pa rin tuluyang nawawala ang kaba sa dibdib ko. Pakiramdam ko ay kailangan ko siyang bantayan nang matagal, kailangan kong makita mismo na maayos ang paghinga niya at hindi n
“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
Estella Ang surprise lunch visit ko kay Chansen ay surprisingly naging maayos. Nag-stay kami sa office niya buong maghapon, just the two of us, sharing take-out food na ako mismo ang bumili. Kahit busy siya, tinulungan ko pa rin siya sa ilang paperworks na ayaw na sana niyang gawin. Gusto pa raw ni
Chansen“Hindi ka naman nahihirapan?” tanong ni Kuya Jerome habang nakatayo at inaayos ang mga gamit sa table niya. Nasa opisina niya ako ngayon, at gaya ng dati, punong-puno ng energy at good vibes ang buong paligid. Iba yata talaga ang nagagawa ng pag-aasawa.Ngumiti ako. “Nahihirapan? Kuya naman,
Estella May ilang pagkakataon na sinubukan ni Tristan na kausapin ako. Pero nginitian ko lang siya ng pilit pero magalang—at sinabihan ko siyang wala siyang dapat ipaalala. “I’m fine, Tristan. Promise,” sabi ko, sabay irap na pabiro ng kaunti para magmukhang convincing kahit alam kong hindi naman t
Estella“Kung naloloko mo ang ibang tao dahil sa akala nila na nakuha mo ang lahat ng meron ka sa sarili mong kayod, hindi ako ‘yon, Estella,” matalim na sabi ni Nayomi, halos idura na ang pangalan ko. “Marumi ka rin naman. Imposible sa pagsusumikap mo lang, bigla ka na lang naging si Alletse.”Para







