Mag-log inHindi pa manahimik na lang ang pamilyang ito eh..
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChansenNapapikit ako ng madiin bago dahan-dahang huminga nang malalim. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, parang sasabog kung hindi ko ilalabas. Siguro nga, panahon na. Kailangan ko na ring sabihin sa kanila, kahit pa alam kong pwedeng mabago ang lahat kapag nalaman nila. Gusto ko rin naman ng taong
Estella“Estella!”Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ko pa ang biglang pagtalon ng puso ko sa gulat. Bigla rin akong tumayo mula sa pagkakaupo. “Ano ba ‘yan! Halos atakihin ako sa puso! Anong nangyari? May problema ba?”Titig na titig sa akin sina June at Vivian, parang mga nanay na nakahuli ng ana
Chansen Inuna ko talaga ang mga urgent request dahil ayokong matambakan pa ng backlog. Buti na lang at maayos na na-sort ni Sophie ang lahat, parang puzzle na pinagtagpi-tagpi niya hanggang sa maging malinaw para sa akin. Kaya mas madali kong naintindihan kung ano ang uunahin. May mga request na h
“Yes po, Ma’am,” maayos pero medyo naiilang na tugon ng sales agent. “Cash po ang binili ni Ma’am Estella.” Nakita kong nanlaki ang mga mata ng magulang ko habang si Nayomi ay halos hindi makapaniwala. Halos maputla ang mukha niya, at mahigpit ang kapit sa braso ng agent na para bang mahuhulog siya







