ANMELDENPakalamahin mo si Honey, Chanton. 'Wag mong iwan...
Pero ibang usapan ang kusang pagbanggit ng ganoong detalye ng hindi naman na dapat.At sa ganitong paraan pa.Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o sadyang ganoon lang siya magsalita, pero hindi ko maikakaila na may kung anong kumurot sa dibdib ko.Sandali akong napayuko sa tasa ng kape ko.Imagine
“Suspicious.”“Mind your bacon.”Napailing siya pero natawa rin.“Thanks,” sabi ni Venice habang lumalapit sa mesa. “I already had my breakfast. I’m just here to walk around.”Bahagya siyang lumingon sa paligid bago muling nagsalita.“I want to watch your team play.”“We don’t have a scrimmage today
MitchHindi ko na kinulit si Chandler tungkol sa kung ano mang gusto niyang sabihin noon. Sa totoo lang, mas pinili ko na lang na hayaan siya. Kung hindi pa siya handang magsalita, hindi ko iyon pipilitin. Mahalagang natutunan ko sa relasyon namin na hindi lahat ng bagay ay kailangang madaliin. Mins
“Pag-aari mo na ako.” Napangiwi ako. “Ang cringe mo.” Natawa siya. “Pero kinilig ka.” “Konti.” “Sinungaling.” Napailing ako at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Sa totoo lang, unti-unti na ring humuhupa ang inis ko. Hindi dahil nawala ang possibility na may gusto nga si Venice kay Ch
O baka confirmation na ako ang unreasonable sa sitwasyon. Ngunit ang sumunod na nangyari ay hindi ko inasahan. “My Love is the boss. Whatever she says goes,” kalmadong sabi ni Chandler. Napalingon ako sa kanya. Relaxed pa rin ang tindig niya ngunit firm ang boses. “Even if I were in her shoes,”
Mitch “Love,” mahinang tawag ni Chandler nang bumukas ang pinto. Hindi ko agad siya nasagot. Nakatayo siya sa harapan ko, relaxed ang postura at bahagyang basa pa ang buhok na tila kagagaling lang sa mabilisang pagligo. Ngunit hindi si Chandler ang unang tumama sa paningin ko. Kundi ang babaeng
ChandenHindi ko sukat akalain na magagawa kong magpigil.Fuck! I feel so frustrated!Unang beses ito na kinailangan kong ihinto ang isang bagay na gustong gusto kong gawin.Kahit siya ay nakalimutan na lalaki siya at hindi kami dapat naghahalikan.Napahawak ako sa aking mga labi at hindi ko mapigil
Third Person “Wala pa rin bang balita sa pinsan mo?” tanong ni Mang Vergel kay Chessa habang sabay-sabay silang kumakain ng tanghalian. Mabigat ang kanyang tono, halatang may halong inis at pagkadismaya. Si Nat-Nat, ang bunsong anak, ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi siya nakikisali sa usapan,
Kahit na sinabi na niya na kakain na siya ay hindi pa rin ako naniwala kaya imbis na sa office ako dumiretso ay nagdesisyon na lang ako na umuwi na.Nagda-drive ako ng makakita ako ng fast food kaya dumaan na ako sa drive thru para ibili siya ng pagkain.Habang hinihintay ko ang aking order ay tinaw
NoelleSa buong panahon ng pagtatrabaho ko kay Chanden ay hindi ko pa nakita ang mukha niya ng ganon kaseryoso. Sa totoo lang ay wala talaga akong naiintindihan sa pinag-uusapan nila dahil ang isip ko ay lumilipad sa malayo.Sa Cebu.Nag-text na naman sa akin si Joy at nababahala ako sa kanyang sin







