LOGINAnong naiisip mo, Chanton?
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Humigpit ang hawak ko lata ng soft drinks bago ko iyon marahang ibinaba sa mesa. Diretso ang tingin ko sa kanila, walang alinlangan. “Eighteen years old ako nung umalis sa bahay niyo. Bente sais na ako ngayon.” Ramdam kong nanginginig ng bahagya ang boses ko, hindi dahil sa takot kundi sa bigat ng e
EstellaAng “sa dati” na tinutukoy ko ay ang once-a-month date namin noon ni Nash. Bawal ang relasyon namin at kung mahuli kami, siguradong katapusan ko sa eskuwela at ng reputasyon niya bilang guro. Pero pareho naming hindi kayang iwasan ang isa’t isa. Kaya kahit delikado, kahit mali, pilit pa rin
“Damn, Ate Cha…” bulong ko sa sarili, sabay mariing hawak sa manibela. “Sana hindi ka nagsalita.”Hindi ko alam kung kaya ko nang harapin ang Mommy ko kung sakaling banggitin niya ang pangalan ng asawa ko. Hindi pa nga namin naaayos nang buo ang pagitan namin ni Estella, tapos bigla na lang ay ipapa
“Chansen…” mahina kong sambit, halos nagmamakaawa. “Alam mo bang mas masakit minsan yung kailangan ka, pero hindi ka mahal? Na parang… kasama ka dahil hindi nila kaya mag-isa, pero hindi dahil pinili ka talaga?”Nakita ko kung paano kumirot ang mga mata niya, parang bigla siyang binuhusan ng malamig







