ログインUy, sarap buhay ah..
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
ChantonHalata sa bawat galaw ni Honey ang pagkagulat niya nang dalhin ko siya rito. Yung paraan ng paglingon niya sa paligid, yung bahagyang pagbagal ng lakad niya, kitang-kita na hindi pa siya sanay sa mga biglaang desisyon ko. Pero hinayaan ko na lang. Hindi ko naman siya pine-pressure… konti lan
Chanton“Are you sure na kaya mo nang mag-isa?” tanong ko kay Honey habang inaayos niya ang bag niya, ready na para umalis. Halata sa boses ko yung concern—not too much, pero sapat para mapansin niya.Aalis daw siya para sa dinner with Sen. Deguia kasama ang pamilya nito. At syempre, hindi ko pa rin
ChantonMukhang kailangan ko talagang kunin ang buong tiwala ni Senator Deguia, hindi lang bilang isang propesyonal na inatasang magbantay, kundi bilang isang lalaking may malinaw na intensyon pagdating sa anak niya.Naiintindihan ko siya.Kung ako rin ang nasa posisyon niya, ganito rin siguro ako k
Honey“O sige na, hija. Kita na lang tayo,” sabi ni Tita Marie sa kabilang linya, parang satisfied na siya sa naging usapan namin. “I’ll ask Isaiah or Ezra to call you para maayos natin kung kailan tayo magdi-dinner. And can I get your clean-up drive schedule para hindi naman maisabay doon?”“Sige p







