LOGINChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
ChandlerHindi ko na maalala kung sino ang unang sumugod.Ang malinaw na lang sa isip ko ay ang mabilis na pagkulo ng dugo ko nang makita kong may gumalaw papunta sa direksyon ko. Kasunod no’n ay ang matinding pagtilapon ng kamao ko diretso sa mukha ng lalaking nasa harapan ko.Umalingawngaw ang mal
“Hindi namin siya pinagkaisahan—”“Bullshit.”Putol ko agad sa lalaking nagsalita.Kitang-kita ko kung paano sila nagkatinginan.At halatang umaasang hindi ako gagawa ng eksena.Wrong move.“Do you even know who you’re talking to?” malamig kong tanong.“Love…” mahinang tawag ni Mitch habang bahagyan
ChandlerPaglapit ko sa kanila ay agad kong napansin ang pulang-pula niyang mga pisngi. Hindi iyon dahil sa makeup o sa init ng ilaw sa hallway. Galing iyon sa sampal.Lalong sumikip ang dibdib ko dahil do’n.Dahan-dahan kong hinawakan ang mukha niya gamit ang dalawang kamay ko, marahang hinahaplos
Tahimik ko lang silang pinagmamasdan habang nakasandal sa couch, pero kahit naririnig ko ang ingay at tawanan nila, kalahati lang ng atensyon ko ang nasa mesa.Ang kalahati ay nasa pintuan pa rin.Wala kahit sino sa mga babae ang nagtangkang lumapit o mag-alok ng inumin sa akin. Hindi dahil may sina
EstellaFriday night at nasa bahay ng aking mga magulang kami ni Chansen kasama ang aming mga anak para sa family dinner. Ginagawa namin ito once a month para makabawi sa mga taong nawala sa amin. Somehow, every time na nagga-gather kami nang ganito, parang may unti-unting gumagaling na parte sa aki
Ngayong may baby kami at mabilis siyang mapagod, mas lalo kong naiintindihan ang mga araw na wala siya sa mood. Ako na ang mag-aadjust. Ako ang asawa niya, ang unang dapat mag-intindi. Kaya heto ako, nandito lang… handang maghintay kung kailan siya ready.Bago matapos ang hapon ay tumawag si Kuya Lu
Estella “So, next week na ang big day. Anong pakiramdam, soon-to-be Mrs. Lardizabal?” tanong ni June habang umiikot-ikot sa swivel chair, parang batang nilamon ng kape at excitement. Napairap ako pero hindi ko napigilang mapangiti. “Tinatanong pa ba ‘yan? Eh ‘di super excited!” singit ni Vivian, s
Sinabayan ko pa ng biro, pero kahit ako, nararamdaman kong hindi lang simpleng biro ‘yon. Nasa tono ng boses ko ang pasasalamat at ang unspoken “thank you for staying.” Umiling siya pero natawa, ‘yung tawang may halong pagod at lambing. “Hindi lang Mr. Protective Husband,” sabi niya sabay haplos sa






