로그인Friendship...
Kung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
Meron pa akong kailangang harapin at ayusin.Hindi naman sa nagmamadali pero gusto ko na maging maluwag palagi ang schedule ko para kung sakaling kailanganin ako ni Mitch ay palagi akong available.Pagdating ko sa agency, hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Deretso agad ako sa opisina ni Kuya Lualha
ChandlerHangga’t maaari, gusto kong manatili lang sa HQ. Hindi dahil wala akong ibang kailangang gawin, kundi dahil mas komportable ako roon lalo na kung nangangahulugan iyon na anumang oras na gustuhin kong makita si Mitch ay puwede.Isang elevator ride lang, isang lakad pababa, at nandiyan na siy
Habang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
Estella“So, okay na ang lahat? Wala na kayong gustong ipabago?” tanong ko kina June at Vivian habang inaayos ko ang pagkakapatong ng tablet sa harap ko. Nasa isa na naman kaming video conference, pero this time, hindi na puro kulitan. Mas seryoso na ang usapan dahil nakasalalay dito ang renovation
EstellaHindi ko na kayang itago pa ang pagbubuntis ko. Kahit gaano ko pa pilit takpan ng maluluwag na dress o oversized shirts, halata na. Iyong maliit na umbok sa tiyan ko ay parang paalala araw-araw na may buhay akong dinadala, isang himalang unti-unting nabubuo sa loob ko.“Healthy naman si baby
ChansenSira talaga itong si Kuya Chase. As in, minsan gusto ko na lang siyang itapon sa disyerto para mag-isip. Bakit niya kailangang sabihin ‘yung ganon sa harapan mismo ni Maui, eh alam naman niyang may plano pa si Tristan?Parang gusto ko na lang magpalamon sa lupa kanina sa sobrang inis. Buti n
Chanton“Hon, it’s me,” sabi ko, sabay ngisi na halos umabot sa tenga ko. I already know manggagalaiti siya sa boses ko pa lang, and honestly? That thought alone lowkey amuses me. I could already imagine her beautiful face na sobrang pula sa galit, yung tipong parang gusto na akong sakalin kahit sa







