LOGINFriendship...
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Gianna“Wala kang dalang sasakyan?” tanong ni Mama habang pasilip-silip sa labas ng aming bahay ng salubungin niya ako sa may pintuan. Lagi ko kasing pinaparada ang sasakyan ko sa kalsada sa tapat lang ng bahay namin.“Wala ho, nag-Grab na lang ako,” sagot ko, pilit kong pinanatiling kalmado ang bos
GiannaNaglakad si Chancy papunta sa kusina, hawak pa rin ang kamay ko, na para bang ayaw talagang pakawalan kahit isang segundo.“Hindi ka pa ba kumakain?” tanong ko habang binubuksan ko ang refrigerator.“Nope. Nawala ang gutom ko dahil sa pag-aalala,” aniya sabay upo sa counter chair at nanuklay
Gianna“Kumain ka ng kumain, Arc. Ano ba ang kinatutulala mo?” tanong ni Hailey habang walang pakundangang sumusubo ng pasta. Titig na titig siya sa akin na para bang binabasa ang laman ng utak ko.Linggo ngayon. Walang pasok. At syempre, bigla na namang nagyaya si Hailey na lumabas. Sabi niya, para
ChancyNapansin ko ang marahang pagbuntong-hininga niya bago muling ibinalik ang atensyon sa ginagawa niya. May bigat sa kanyang kilos, para bang pinipilit niyang ituon ang sarili sa anumang nasa harap niya kahit malinaw na may bumabagabag sa loob niya.Hindi ko na siya inistorbo pa. Hinayaan ko siy







