로그인Friendship...
Habang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
“Inom ka muna,” sabi niya, sabay abot ng baso.“Thanks,” sagot ko, tinanggap iyon habang nakatingin pa rin sa kanya.“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin.Tumango ako. “Oo. Sobra.”Parang hindi pa rin siya kumbinsido dahil muli niya akong tinanong. “Sure ka
MitchHindi ko maipaliwanag kung paano nagsimula, pero habang tumatagal ay, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kasaya at ka-exciting ang bawat activity sa celebration ng wedding anniversary ng mga magulang ni Chandler. Hindi lang siya basta simpleng handaan—parang bawat oras may bagong ganap, may
MitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
Parang bumagal ang lahat. Hindi ko alam kung mas nangingibabaw ang gulat ko na nandito siya, o ang kakaibang kirot ng proteksyong ipinapakita niya. Ngayon lang ako nakadama ng ganitong kaligayahan, Unang beses na may nagtanggol at sumalag ng sakit para sa akin maliban kina June at Vivian. "At sino
Chansen“Ano bang sinasabi mo, Chansen? Seryoso ka ba?” may halong inis at pagkalito ang boses ni Maui. Nakakunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. “May nagawa ba akong mali? Ayaw mo ba na maging concerned ako sa’yo… kahit bilang kaibigan lang?”“Hindi naman ganon,” mabilis kong sagot, pilit n
EstellaHindi na ako nakapag-focus sa ginagawa ko. Nanatili lang akong nakasandal, nakatingala sa kisame, habang paulit-ulit bumabalik sa isip ko kung paano nga ba kami nauwi sa pagiging mag-asawa.Masaya na ako noon sa Paris. Komportable ang buhay ko, tapos na ako sa pag-aaral, may sarili na akong
EstellaSa dining table, magkatabi lang kami pero para bang may invisible wall sa pagitan namin. Tinawag niya ako nang nakahain na ang pagkain, kaya sabay kaming bumaba. Tahimik. Wala ni isang salita. Para kaming dalawang estranghero na nagkataong naupo lang sa iisang mesa.“Hindi ko alam kung ano a







