LOGINMitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
Halata sa kanilang itsura at kilos na sanay sila sa marangyang pamumuhay. Mga taong lumaki sa yaman, sa karangyaan, at sa pormalidad. Alam mo ‘yung tipong hindi mo pwedeng i-‘Hi tita!’ lang? Dapat may ‘Good morning po’ with matching pagyuko.At ako? Ako na halos lumaki sa tahimik na barangay na halo
Ligtas na si Chancy at wala na sa kritikal na kondisyon.Ang bigat na kagabi pa nakadagan sa dibdib, unti-unting gumaan. Pero hindi pa rin ako lubos na makakahinga nang maluwag. Hindi pa rin ako tuluyang panatag.Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa kanya. Nakatitig lang ako sa kanyang mukha na h
Mabuti na lang talaga na ngayon pa lang ay masabi ko na sa kanya ang lahat. Ayokong dumating ang araw ng kasal namin na may bumabagabag pa rin sa damdamin niya. Karapat-dapat lang na alam niya ang lahat lalo na tungkol ito kay Drew.Ang totoo, may kaba akong hindi maipaliwanag. Isang uri ng pangamba
Lumapit siya kay Chancy at marahang hinalikan ito sa noo. "Kamusta ka na, hijo?""Mas okay na po, Mama. Salamat po sa pagdalaw," tugon ni Chancy, sabay hawak sa kamay ni Mama."Ay nako, ikaw pa ba? Ikaw na nga itong injured, ikaw pa ang magpapasalamat." Umupo si Mama sa paanan ng kama at tinitigan s






