Hiding My Billionaire Rival’s Triplets

Chapter 1: TripletsARABELLA QUINN MONTENEGRO’S POV.Limang taon. Limang taon na ang lumipas mula nang magbago ang takbo ng nakasanayan kong buhay. Sa loob ng mga taong iyon, naging matatag ako. Naging matapang ako sa bawat hamon, at napatunayan kong kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa without my parents help. Walang nakaaalam kung sino talaga ako—maliban sa aking mga magulang na laging nag-aalala para sa akin.“Mom! Si Tres, oh!” isang matinis na sigaw ang bumasag sa aking pag-iisip, nagmumula ito sa nakabukas na laptop sa ibabaw ng mesa, sa tapat ko mismo.Kasalukuyan kasi akong nasa kusina ng aking bakeshop nang araw na ’yon, abala sa pagba-bake ng cake habang binabantayan ang mga bata sa pamamagitan ng video monitor.“Tres, don’t touch it! You’re going to wreck my little house!” Si Atlas Uno Montenegro ’yon, ang aking panganay na anak. Mainit ang ulo, at walang pasensiya sa nakababatang kapatid. May mga pagkakataon ay palagi siyang seryoso at hindi ngumingiti. Kung may bagay n

Chapter 3: Baby shark Suot niya ang isang itim na fitted polo shirt na nakatupi nang bahagya ang mga manggas, na nagpakita sa matitipunong bisig niya. Ipinares niya iyon sa mamahaling itim na pantalon at itim na leather shoes. May relo rin siyang nakasuot sa kaliwang palapulsuhan niya, simple ngunit halatang mamahalin. Mula ulo hanggang paa, litaw ang pagiging elegante niya, kahit hindi siya nakasuot ng pormal na kasuotan. Napailing ako, napakadali sa ’kin na bigyan pa siya ng description. Himalang palihim ko na siyang tinitingnan. Pero parang may kamukha siya, hindi ko lang matukoy kung sino. Lalo na kasi ang mga mata niya, parang nakita ko na siya. Ramdam ko tuloy ang mabilis na pintig ng puso ko. “Hey, miss. Are you okay?” tanong nito sa akin. Hindi ko alam kung concern ba siya, o ano. “Bayaran mo ang sinira mong cake,” malamig na sabi ko, at naglahad agad ako ng kamay. Nagsalubong ang makapal niyang kilay, at tumingin sa aking palad. “I will. I’m sorry for what I did,” hin

Chapter 5: Customer “Para umabot ang cake sa party ninyo mamayang gabi, mayroon akong tatlong asasarap na option na kayang-kaya kong ihanda sa maikling oras nang hindi nasasakripisyo ang kalidad, at lasa ng tsokolate na gustong-gusto ng anak mo, sir,” mahabang paliwanag ko sa aking costumer. “What is it?” tanong niya sa akin. “Option one.” Ipinakita ko ang sample sa brochure. “Premium quick-bake, gagamit ako ng isang subok, at recipe ng moist chocolate base. Ako na ang bahala sa design, sir. Lalagyan ko rin ng rich chocolate ganache, simple design, pero elegante base sa katayuan niyo sa buhay.” “Okay, alin ba ’yong iba?” “Ito naman ang option two, sir. Ang ready-base gourmet upgrade, and here the option three, ang chocolate ice cream cake. No-vake creation. Pakibasa na lang po ’yong nakalagay riyan, sir.” “Saglit,” sabi niya sa akin, habang tinitingnan ang brochure na pinakita ko sa harapan niya. Isa iyon sa special ricepe ko. “Okay, sir. Pakibilisan lang pong pumili