MasukMitchMatapos ang ilang saglit na katahimikan, yung klase ng katahimikan na hindi naman awkward pero hindi rin komportable, pareho kaming parang nag-iingat sa bawat galaw at salita. Ramdam ko pa rin yung natitirang bigat ng usapan namin kanina, pero kasabay nun, may kakaibang init na rin sa pagitan
MitchHindi ko agad alam kung paano ipo-process ang sinabi ni Chandler.Nakatayo lang ako sa harap niya, nakatingin sa mukha niya, pero parang hindi agad nag-sink in sa isip ko ang mga salitang binitawan niya. Ilang segundo akong natahimik, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil sinusubukan k
ChandlerHindi pa rin ako mapalagay kahit tahimik na ang opisina ko at tapos na ang lahat ng kailangang asikasuhin sa araw na iyon. Ilang beses kong sinubukang ituon ang sarili ko sa trabaho. Magbukas ng files, magbasa ng reports, mag-check ng schedules—pero sa bawat pagtatangkang iyon, iisa lang an
ChandlerHindi na ako nakabalik sa fifth floor matapos kong ihatid si Lily sa villa. Kahit alam kong kailangan kong kausapin si Mitch, wala akong choice kundi bumalik sa opisina dahil may naka-schedule na meeting na hindi ko pwedeng ipagpaliban.Ganun palagi—kahit gaano kagulo ang personal na sitwas
ChandlerTahimik kaming bumaba sa villa. Walang imikan dahil kasama pa namin si Clarissa sa elevator. Ayaw kong ipahiya si Lily sa harap ng empleyado ko. Hindi dahil concern ako, kung hindi dahil hindi ako ganong klase ng tao.I’m mad, yes.Naiinis akong umakyat siya sa taas para lang makita si Mitc
MitchHindi pa tuluyang nawawala ang tensyon sa loob ko kahit pilit kong ibinabalik ang focus ko sa screen. Patuloy ang boses ni Ryan sa pag-aanalyze ng replay, tuloy-tuloy ang pagturo niya ng mga mali namin, pero may bahagi ng isip ko na hindi na kasing linaw ng kanina. Ramdam ko pa rin ang presens
“Sa lahat ng pinapagawa ko sa inyo,” patuloy ko, halos pabulalas na ang bawat salita, “wala man lang kayong kayang tapusin nang malinis?”Nanahimik siya. Hindi na siya tumingin sa akin. Alam niyang wala na siyang depensa.Sa puntong iyon, hindi lang galit ang nararamdaman ko, kundi frustration. Dahi
ChantonMarahan akong kumatok—isang mahinang tunog lang, sapat para marinig pero hindi nakakagulat. Pagkatapos, dahan-dahan kong binuksan ang pintuan ng aking silid. Parang kusa agad hinanap ng mga mata ko si Honey. Automatic. Instinct. Kaya sa kama agad ako tumingin.At doon ko siya nakita.Naka-up
Si Ryan.“Oh, tapos na ang usapan n’yo ng Mama mo?” curious kong tanong habang inaayos ang huling tray.“Hmm,” tugon niya habang naglalakad papalapit. “Tapos ka na diyan?”“Oo. Balak mo ba akong tulungan kaya ka bumalik?”“Sana,” sagot niya, sabay ngiti na parang nahuhuli sa akto.Natawa ako. “Late
HoneyMagaan ang pakiramdam ko nang magising ako kinabukasan. Yung tipong pagdilat pa lang ng mga mata ko, alam ko agad na maayos ang magiging araw ko. Siguro dahil sa silid ako ni Chanton nag-stay kaya ganon—may kakaibang comfort, may lingering warmth. O mas tamang isipin na dahil finally, nasabi n






