LOGINPero ibang usapan ang kusang pagbanggit ng ganoong detalye ng hindi naman na dapat.At sa ganitong paraan pa.Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o sadyang ganoon lang siya magsalita, pero hindi ko maikakaila na may kung anong kumurot sa dibdib ko.Sandali akong napayuko sa tasa ng kape ko.Imagine
“Suspicious.”“Mind your bacon.”Napailing siya pero natawa rin.“Thanks,” sabi ni Venice habang lumalapit sa mesa. “I already had my breakfast. I’m just here to walk around.”Bahagya siyang lumingon sa paligid bago muling nagsalita.“I want to watch your team play.”“We don’t have a scrimmage today
MitchHindi ko na kinulit si Chandler tungkol sa kung ano mang gusto niyang sabihin noon. Sa totoo lang, mas pinili ko na lang na hayaan siya. Kung hindi pa siya handang magsalita, hindi ko iyon pipilitin. Mahalagang natutunan ko sa relasyon namin na hindi lahat ng bagay ay kailangang madaliin. Mins
“Pag-aari mo na ako.” Napangiwi ako. “Ang cringe mo.” Natawa siya. “Pero kinilig ka.” “Konti.” “Sinungaling.” Napailing ako at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Sa totoo lang, unti-unti na ring humuhupa ang inis ko. Hindi dahil nawala ang possibility na may gusto nga si Venice kay Ch
O baka confirmation na ako ang unreasonable sa sitwasyon. Ngunit ang sumunod na nangyari ay hindi ko inasahan. “My Love is the boss. Whatever she says goes,” kalmadong sabi ni Chandler. Napalingon ako sa kanya. Relaxed pa rin ang tindig niya ngunit firm ang boses. “Even if I were in her shoes,”
Mitch “Love,” mahinang tawag ni Chandler nang bumukas ang pinto. Hindi ko agad siya nasagot. Nakatayo siya sa harapan ko, relaxed ang postura at bahagyang basa pa ang buhok na tila kagagaling lang sa mabilisang pagligo. Ngunit hindi si Chandler ang unang tumama sa paningin ko. Kundi ang babaeng
Estella “Uy, mas maganda kung ganito,” sabi ni Ate Sheree habang nakapamewang at tinuturo ang isang gown sa brochure ng kanilang boutique. Para bang convinced na siya na iyon na ang perfect choice. “Ay naku, napaka-old fashion mo talaga!” Hinila ni Ate Loren ang brochure at tiningnan ito na parang
“Chansen…” mahina kong tawag sa kanya. Kita ko na ang luha na dahan-dahang gumuhit sa pisngi niya. It was the first time I saw him cry, the man who always tried to appear strong, cold, and in control, ngayon ay unti-unting gumuho sa harap ko.“I was at fault,” mahina kong sabi, pilit pinipigilan ang
“Then why are you still worried?” tanong ni Tristan, marahan pero puno ng concern.“Because…” Napahinga ako nang malalim, sabay napayuko. “Because I’m jealous of her.”Tumingin siya sa akin, halatang nagulat sa pag-amin ko.Ipinikit ko ang mga mata ko sandali bago muling nagsalita. “Extremely jealou
Parang may invisible na pader sa pagitan namin. Hindi galit, pero puno ng ingat. Para bang pareho kaming tinitimbang kung sino ang dapat unang magsalita, at kung ano ang tamang tono para sa usapan na ‘to. Pinaglalaruan niya ang takip ng bottled water, paikot-ikot lang, habang ako naman ay kunwarin







