MasukChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
Gianna Lumipas pa ang dalawang araw at sa wakas, nakalabas na rin ako ng ospital. Hindi ko inaasahan ang sasakyan na sumundo sa amin, ang SUV ni Chancy mismo. Ayon sa kanya ay pinahatid daw niya sa driver dito sa hospital at gusto niya na siya ang mag-drive para sa aming mag-ina. Pati raw ang inuup
ChancyMahirap para sa akin ang ginagawa ko, as in, sobrang hirap. Gustong-gusto ko nang makita si Gianna. Minsan nga, parang naiiyak na lang ako sa tindi ng pananabik, pero pinipigilan ko ang sarili ko. Pinipilit kong kumapit sa dahilan kung bakit ko ito ginagawa.Kita naman na ang improvement ko.
Chancy“Tapos na kayong magkausap na mag-ama?” tila gulat na tanong ni Mommy nang makita niya kaming magkasunod ni Dad sa sala. Naupo agad ang aking ama sa tabi niya sa malaking sofa, at sa hindi maipaliwanag na dahilan ay bigla akong nakaramdam ng inggit. Sana pala ay dinala ko sina Gianna at JR. M
ChancyPagkaalis nina Mommy at Daddy, muling nanumbalik ang katahimikan sa condo. Pero iba na iyon, hindi na ito nakakabingi o nakakapanindig-balahibo. Para bang naging mas kalmado ang lahat at mas magaan.Second day na namin sa condo. Tahimik lang ang paligid, pero sa loob ko’y may magulong damdami







