로그인Aba, at bakit kaya napatawag si Tita Marie?
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Nanahimik siya, pero naramdaman ko ang bahagyang paghina ng tensyon sa kanyang katawan. Inabot niya ang kamay ko, sabay hawak.“Basta sa susunod, kahit na gaano kaliit na bagay ay sabihin mo sa akin,” aniya, nakakunot pa rin ang noo.“I'll do that." Totoo 'yon sa loob ko. Hindi na ako maglilihim pa
Estella"Ay!!" sigaw ko, halos mapaigtad ako sa gulat nang bigla akong mabuhat mula sa sahig pagkalabas ko ng guest room. “Put me down, Chansen! Ano ba!”“Yeah, sa kwarto natin. Don ka bagay.”“No!” sigaw ko habang pumapalag, pinaghahampas ko siya sa likod pero parang wala lang, parang wala akong gi
Sa pagkawala ni Chancy, ay naging constant si Drew sa unit ko. Tahimik pero palaging nariyan. Hindi siya nangako ng kahit ano, pero ipinaramdam niya na nandyan lang siya.Ikinuwento niya sa akin ang buong pangyayari, walang labis, walang kulang. At habang nakikinig ako, mas lalo kong nauunawaan kung
“Mag-order na lang tayo,” sabi ko, nilalaro ang dulo ng buhok niya. “’Wag ka nang mapagod d’yan. Gusto ko lang makasama kayo ni JR.”“Ikaw ang bahala. Kung ano ang gusto ng Sweetheart ko, yun ang masusunod.”May bahid ng kilig at paglalambing sa boses niya. Yung tipong kahit pagod ka, parang ang gaa







![Chasing Mr. Billionaire [SSPG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)