LOGINSelos na selos kasi, Honey. Ikaw talaga...
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
NoelleNakaupo ako ngayon sa harap ni Chanden at hindi makatingin ng diretso. Ang mga kamay ko ay nasa aking kandungan at pinaglalaro ang mga daliri dahil sa kaba ganon din sa tensyon na sa palagay ko ay bumabalot sa aking paligid.Pakiramdam ko ay isa akong kriminal na nililitis at siguradong mahah
Nanatili lang akong tahimik. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot.“Hindi ko naiintindihan ang ibig mong sabihin,” sagot ko sa wakas.Tumingin siya nang diretso sa akin, tila tinatantiya kung nagsasabi ako ng totoo. At nang magsalita siya, mahina ang boses niya, pero ramdam ko ang lalim ng k
Noelle"Anong sinabi mo? Totoo nga na nag-asawa ka na?" Hindi pa rin makapaniwalang tanong ni Tito Vergel. Kitang-kita sa mga mata niya ang pag-aalinlangan, para bang pilit niyang hinahanap ang butas sa sinabi ko. Akala niya kanina na si Atty. Santander ang asawa ko, pero heto’t hindi pa rin siya ku
NoelleNakaalis na si Atty. Santander at naiwan kaming mag-asawa sa loob ng kwarto. Tahimik ang paligid, pero hindi ang namumuong tensyon sa pagitan namin ni Chanden.Titig na titig sa akin ang asawa ko na tila ba may hinahanap sa aking mukha na malamang ay kumpirmasyon ng kasiguraduhan na ayos lang







