LOGINAba at may ipapakilala. Ano kaya ang masasabi ni Chanton?
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
“I miss you so much…” bulong niya, halos hindi na marinig, habang hindi pa rin tuluyang lumalayo. “Hindi talaga ako makukuntento ng text, tawag or video call. Those are not enough.”Hindi ko na nagawang sumagot.Dahil sa totoo lang, pareho kami ng nararamdaman.Unti-unting bumaba ang kanyang halik—m
Mitch“Love, I’m really trying to behave…” mahina niyang bulong.Sa pandinig ko, parang bahagyang paos ang tinig niya, yung tipong halatang pinipigilan niya ang sarili. Lalo akong kinilabutan nang maramdaman ko ang marahan niyang pag-amoy sa aking leeg, ang init ng hininga niya na parang unti-unting
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
Mitch Hindi ko agad nareply-an ang message ni Chandler. Hanggang ngayon nakatitig pa rin ako sa cellphone ko, parang hinihintay na kusang magbago ang nakasulat sa screen. ‘I’ll come with you.’ Simple lang naman ang message, pero bakit parang ang bigat pakinggan? Napabuntong-hininga ako at napaka
MitchPagkatapos ng maikling break ay bumalik ulit kami sa practice room. Mas naging seryoso ang atmosphere kumpara kanina. Halos wala nang nagbibiro habang nagse-set up kami ng gamit. Kahit practice match lang, ramdam ko na gusto talagang magpakitang-gilas ng dalawang team. Slackers was one of the
MitchNaging masigasig ang aming scrim at practice, pati na ang meeting with Sir Sol. Halos araw-araw na kaming naka-lock in mode—parang wala nang ibang mundo kundi draft, rotation, at objective control. Kahit pagod na ang katawan, push pa rin. Walang atrasan.Si Sir Chandler ay hindi ko na rin mada
“Alam mo namang hindi ko kayang magsinungaling para sa’yo habambuhay, ‘di ba?”Parang may buhol sa lalamunan ko.“Busy lang kasi…” mahina kong depensa. “Tapos sunod-sunod ‘yong scrims. Tapos may upcoming tournament pa. Tapos—”“Tapos umiiwas ka,” putol niya.Diretso. Walang paligoy-ligoy.Napakagat







