MasukAba at may ipapakilala. Ano kaya ang masasabi ni Chanton?
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
Gianna“Anong ginagawa natin dito?” tanong ni Chancy habang dahan-dahang huminto ang sasakyan sa harap ng isang pribadong sementeryo. Kita ko ang pagkunot ng kanyang noo at ang pag-aalinlangan sa kanyang tinig. Malumanay akong humarap sa kanya at pinilit ang isang ngiti, kahit may konting kirot na s
GiannaMakalipas ang ilang minuto, unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa presensya ni Chancy. Hindi man ganap na nawala ang lungkot sa kanyang mga mata, ramdam kong medyo gumaan na ang kanyang loob. Bahagyang lumuwag ang pagkakakunot ng kanyang noo. Sa wakas, huminga siya nang malalim na parang
GiannaNapailing ako habang natatawa sa reaksiyon ni Chancy bago ako tuluyang lumabas ng bahay. Para siyang batang napagkaitan ng laruan. Nakakunot ang noo, napakagat-labi, at hindi malaman kung paano magre-react sa sinabi kong hindi ako uuwi ngayong gabi. Deretso na kasi ako sa condo; may usapan ka
Chancy“She loves me…” bulong ko habang pasimpleng nakatingin kay Chansen na agad namang nag-angat ng tingin mula sa binabasa niyang dokumento. Kasama na roon ang isa niyang kilay na tumataas tuwing may naririnig siyang kalokohan mula sa akin. Halatang hindi niya alam kung seryoso ba ako o umeeksena







