ログインAigoo... Sweet yarn??
Excited dahil matagal ko nang gustong makauwi, makita sina Mama at Papa pati na si Kuya at maramdaman ulit yung simpleng buhay na naiwan ko pansamantala. Pero may kakaibang bigat din sa dibdib ko, dahil sa unang pagkakataon matapos ang sunod-sunod na araw na magkasama kami ay iiwan ko si Chandler, k
MitchHindi pa rin doon nagtatapos ang lahat.Kahit tapos na ang season at kami ang nag-champion, alam naming may kasunod pa—at mas mabigat pa iyon kaysa sa mga dinaanan namin.Papalapit na ang Honorable World, at bago kami makarating doon, marami pa kaming kailangang pagdaanan. Hindi puwedeng magpa
Ibang laban na ‘to.Hindi na mechanics, hindi na rotations.Salita na.Pagpasok namin sa interview area, agad akong nasilaw sa ilaw. Nakapwesto ang camera sa harap, may ilang content creators sa gilid na nakaabang, at may grupo ng reporters na hawak ang kani-kanilang mic at notes. Sa gitna, nandoon
MitchHindi pa rin nagsi-sink in.Ilang beses ko nang sinubukang ipasok sa isip ko ang katotohanan, pero hanggang ngayon, parang lumulutang pa rin ako sa pagitan ng panaginip at realidad. Panalo kami. Hindi lang basta panalo—kundi panalo laban sa Generals, ang team na matagal nang itinuturing na hal
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi man kapanipaniwala sa kanila ang lahat, at aminado akong mahirap din talagang paniwalaan, pero iyon ang totoo. Mag-asawa kami ni Chansen, oo, pero sa kabila ng lahat, walang nangyayari sa amin ngayon. At doon pa lang, halata na kung gaano kabigat ang effort niyang gawin ang tama.Sa totoo lang
EstellaTinalikuran na namin ni Vivian ang mag-ina, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng mga tingin nila. Sigurado akong hindi nakatiis ang kaibigan ko na sumulyap pa ulit, kilala ko siya. Ganon din si June; pareho silang may pagka-competitive at ayaw nagpapatalo kahit sa maliliit na bagay.Naglakad n
Doon ko naramdaman ang bigat at lambing sa mga salita niya. Ang totoo, nakahinga ako ng maluwag. Ang dami naming hindi pinag-uusapan pero sa simpleng ganitong palitan, parang nagkakaroon kami ng koneksyon na matagal ko nang gustong mangyari.“Kung ganon ay lagi akong makikinig sayo at magkukwento na
ChansenNasa meeting ako at, to be honest, sobrang bored na bored na ako. Ramdam ko ang bigat ng eyelids ko habang nakatitig lang ako sa projector screen, pero ang utak ko? Wala doon. Si Estella pa rin ang laman. Lately, habang tumatagal ang pagsasama namin, parang bumabalik ako sa pagiging high sch







