LOGINHumugot ako ng malalim na buntong-hininga bago pinatuyo ang kamay ko gamit ang tissue. Tinitigan ko pa sandali ang sarili ko sa salamin.Mukha pa naman akong composed.Sana.Pagkatapos no’n ay saka ko binuksan ang pinto.Agad bumungad si Chandler na nakatayo mismo sa harap nito. Nakasandal siya sa d
MitchNakakairita ang pagdating ng babaeng ‘yon.As in sobra.At oo, aminado ako—nagseselos ako.Malay ko ba kung bakit kailangan ko pang i-deny sa sarili ko eh kitang-kita naman siguro sa mukha ko kanina pa. Imagine mo ba naman, kakadating lang ng babae tapos bigla na lang tatalon payakap kay Chand
“True,” dagdag ni Ate Jewel. “Para maiba naman ang surrounding mo.”Napalingon si Mitch sa kanila saka ngumiti.Polite smile na naman.“Thank you. Siguro nga minsan ay dalawin ko sila,” nakangiting tugon ni Mitch.Pero bilang boyfriend niya, kitang-kita ko iyong pilit.At mas lalo akong hindi mapaka
ChandlerHindi ko alam kung bakit biglang naging uncomfortable ang pakiramdam ko matapos banggitin ni Chanton ang pangalan ni Venice.Siguro dahil kilala ko si Mitch.Hindi siya iyong tipo ng babae na dramatic agad o selosang magwawala nang walang dahilan. Pero matalino siya. Observant. At higit sa
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic pa
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa ginawa
ChantonDalawang araw matapos ang pagka-sprain ng paa ni Honey, at ngayong napapansin kong halos balik na sa dati ang galaw niya. Wala na yung pilay, wala na yung pag-ngiwi sa bawat hakbang kaya nagdesisyon na akong kausapin siya tungkol sa plano ko. Hindi ko na pwedeng ipagpaliban pa. Habang tumata
ChantonNakatulog na lang si Honey sa pag-iyak, pero kahit na halos sumasakit na ang likod ko sa alanganing upo sa tabi niya, hindi ako umalis. I stayed. I freaking stayed. Ramdam ko ang bigat ng bawat hikbi niya kanina na parang may humihila sa dibdib ko habang pinagmamasdan ko siyang unti-unting b
Honey “Baka gusto mo nang bumitaw sa akin.” Sa kaba at inis na hindi ko na maipaliwanag, bigla ko siyang naitulak. At dahil sa sobrang lakas ng tulak ko — at sa tigas ng dibdib niya na parang concrete wall — ako pa ngayon ang muntik na bumagsak. Napapikit ako, handa nang salubungin ang malamig na
HoneyNagkasundo na kaming magkakaibigan na lumabas ng jewelry store, at habang naglalakad kami papunta sa pintuan, natawa ako sa sarili ko. Ganon lang talaga kami minsan, window shopping squad. Tititig sa mga alahas na parang nasa museum, magpi-freak out sa presyo, tapos magpapakapayat sa pagtitimp







