LOGINWag kang mag-alala dahil mahal ka parin ng mga kapatid mo..
Napatingin ako kay Chandler, at this time, siya naman ang ngumiti nang bahagya. Hindi yung malaki, pero yung ngiting alam kong ibig sabihin ay interesting.“And finally,” sabi ni Daisy, medyo binigyang diin ang boses, “our Platinum Package.”Inangat niya ang tablet at ipinakita ang isang slideshow—m
MitchSunday.Pinagbuksan ako ni Chandler ng pintuan matapos niyang ma-park nang maayos ang sasakyan. Automatic na agad ang pag-abot niya ng kamay ko, parang muscle memory na naming dalawa. Hindi na kailangang magsalita; sapat na ang magkahawak naming palad habang naglalakad papasok sa loob ng Let’s
MitchIsang linggo na ang lumipas, at sa bawat araw na dumadaan, parang umiikot na lang ang mundo namin ni Chandler sa iisang topic—ang kasal.Walang araw na hindi namin iyon napag-usapan. Minsan seryoso, minsan pabiro, minsan nauuwi sa kulitan at pang-aasar, pero laging may halong kilig at konting
Mitch“Bakit naman ako aayaw?” tanong ko matapos akong makabawi sa pagkagulat, kahit ramdam ko pa rin na medyo mabilis ang tibok ng puso ko.Bigla-bigla na lang niyang binanggit ang kasal—out of nowhere, walang warning—kaya natural lang na matigilan ako. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil hindi ko ina
“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
HoneyAbala ang buong covered court. May umiiyak na bata sa bandang kaliwa, may matandang inuubo sa kabilang mesa, at may sunod-sunod na tawag ng mga pangalan sa registration. Halo-halo ang tunog—usap, yabag ng paa, kaluskos ng papel, at mahihinang dasal ng mga nanay.Habang inaayos ko ang clipboard
HoneyNanatili pa rin ako sa 14th floor. Sinikap kong i-distract ang sarili ko kahit na hindi talaga nawawala ang kaba sa dibdib ko—yung tipong kahit anong inhale-exhale gawin ko ay hindi gumagana. Sina Amber at Jade ang naging instant noise-cancelling device ko. Hindi nila ako matigil-tigilan. Imbi
Tumaas ang isang kilay niya habang nakatingin sa akin na parang nang-aasar silently.Caught ka boy, caught in 4K.Kaya bumawi ako sa ngiti.Yung tipong smug, confident, at medyo may pagkapilyo.“Bakit?” pabulong kong tanong kay Honey habang nilalapit ang canned drink sa kanya. “Hindi ba pwedeng magb
Doon ako bahagyang napapikit.Hindi ko namalayang nakahinga pala ako ng maluwag. Para bang unti-unting nabawasan ang bigat na ilang araw nang nakadagan sa dibdib ko. Hindi man tuluyang nawala ang pag-aalala—dahil ama pa rin ako—pero sapat na ang impormasyong iyon para makaramdam ako ng konting kapan







