LOGINSearch, search ka pa Chanton, sa agahan lang din pala ang bagsak... hahaha
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Nanahimik siya, pero naramdaman ko ang bahagyang paghina ng tensyon sa kanyang katawan. Inabot niya ang kamay ko, sabay hawak.“Basta sa susunod, kahit na gaano kaliit na bagay ay sabihin mo sa akin,” aniya, nakakunot pa rin ang noo.“I'll do that." Totoo 'yon sa loob ko. Hindi na ako maglilihim pa
Estella"Ay!!" sigaw ko, halos mapaigtad ako sa gulat nang bigla akong mabuhat mula sa sahig pagkalabas ko ng guest room. “Put me down, Chansen! Ano ba!”“Yeah, sa kwarto natin. Don ka bagay.”“No!” sigaw ko habang pumapalag, pinaghahampas ko siya sa likod pero parang wala lang, parang wala akong gi
“Mag-order na lang tayo,” sabi ko, nilalaro ang dulo ng buhok niya. “’Wag ka nang mapagod d’yan. Gusto ko lang makasama kayo ni JR.”“Ikaw ang bahala. Kung ano ang gusto ng Sweetheart ko, yun ang masusunod.”May bahid ng kilig at paglalambing sa boses niya. Yung tipong kahit pagod ka, parang ang gaa
Sa pagkawala ni Chancy, ay naging constant si Drew sa unit ko. Tahimik pero palaging nariyan. Hindi siya nangako ng kahit ano, pero ipinaramdam niya na nandyan lang siya.Ikinuwento niya sa akin ang buong pangyayari, walang labis, walang kulang. At habang nakikinig ako, mas lalo kong nauunawaan kung






