LOGINMe: ’Wag kang magrereklamo ha.Hindi ako naghintay nang matagal para sa sagot niya.Love: When did I do that?Napatawa ako nang mahina, napailing habang nakasandal sa upuan. Oo nga naman. Ni minsan, hindi pa siya nagreklamo sa akin—kahit pagod, kahit puyat, kahit minsan halos ubos na ang energy niya
ChandlerMabigat sa loob ang umalis, lalo na nang makita kong naglalakad palayo si Mitch.Kahit naka-facemask siya, kahit hindi ko na kita ang buong mukha niya, kilala ko ang lakad niya. Alam ko kung kailan siya nagpipigil, kung kailan niya binabagalan ang hakbang dahil ayaw pa niyang matapos ang sa
May mga tao pa ring dumarating—may bitbit na maleta, may kausap sa phone, may umiiyak, may natatawa. Isang normal na airport scene. Pero para sa akin, parang huminto ang mundo sa pagitan naming dalawa.Wala akong pakialam kung may makakita man sa amin. Naka-facemask naman kami pareho ni Chandler. At
Mitch“Ang sabi ko naman kasi, ’wag mo na akong ihatid eh,” reklamo ni Chandler, may halong inis at lambing sa boses. Yung tono niya na halatang gusto niya akong pagsabihan pero hindi niya magawa nang todo dahil ako ’yon—dahil mahal niya ako.Nasa departure area na kami. Maliwanag, maingay, puno ng
Mitch“Matunaw ’yan, Love…” nanunuksong sabi ni Chandler, may halong lambing at yabang sa boses niya na para bang alam na alam niyang wala na talaga akong laban.Para naman talaga akong timang na nakatitig lang sa daliri ko, paulit-ulit na iniikot ang kamay ko, hindi makapaniwala na finally ay suot
MitchKinabukasan ay medyo tanghali na akong nagising. Nagkataon, sinabi ni Sir Richard na wala muna kaming practice ngayong araw dahil nagpaalam sina Cecilio at Ryan na kailangang umuwi. Hindi na ako nagtaka pa doon since alam ko na pwede naman talagang magka-emergency.Si Chandler ay hindi nakauwi
ChandenHindi ko sukat akalain na magagawa kong magpigil.Fuck! I feel so frustrated!Unang beses ito na kinailangan kong ihinto ang isang bagay na gustong gusto kong gawin.Kahit siya ay nakalimutan na lalaki siya at hindi kami dapat naghahalikan.Napahawak ako sa aking mga labi at hindi ko mapigil
Third Person “Wala pa rin bang balita sa pinsan mo?” tanong ni Mang Vergel kay Chessa habang sabay-sabay silang kumakain ng tanghalian. Mabigat ang kanyang tono, halatang may halong inis at pagkadismaya. Si Nat-Nat, ang bunsong anak, ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi siya nakikisali sa usapan,
ChandenPagkatapos ng meeting, agad akong dumiretso sa hotel room namin ni Noelle. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang takot at kabang bumabalot sa akin. Pagpasok ko sa kwarto, hindi ko agad mapanatag ang aking sarili. Nagpaikot-ikot lang ako sa living area, tila ba may kung anong hindi mapakali sa l
NoelleNgayon officially ang simula ng pagpalit ko sa posisyon ni Dad sa company. At ngayon na rin magsisimula officially ang kanyang happily ever after kasama si Mommy.It’s saddening that they have to be in that age bago nila tuluyang masarili ang isa’t-isa.Yes, masarili.Dati ay mga maliliit pa







