Mag-log inMitchHabang paakyat ang elevator, palihim ko siyang tinignan. Tahimik lang siya, nakatingin sa harap, pero dama ko ang kamay ko na hawak niya. Hindi mahigpit, hindi rin halata, pero andun lang. Yung hinlalaki niya, dahan-dahang naglalaro sa likod ng palad ko na para bang automatic na sa kanya ang g
MitchBumaba na rin ako ng sasakyan at hinintay ko siyang umikot sa kabilang side. Hindi ko alam kung bakit, pero ayokong mauna sa pagpasok. Gusto ko rin na magkasabay kami at i-enjoy yung moment na kami lang, bago kami bumalik sa realidad na may team, may staff, at may buong building na pwedeng mak
MitchNagpatuloy na kami sa pagkain, pero laking gulat ko nang hilahin niya ang upuan sa tabi ko at doon umupo.Napatingin ako sa kanya, medyo nagtataka.“Diyan ka na?” tanong ko.“Mas malapit,” sagot niya, parang normal lang ang ginawa niya.Hindi ko na pinansin pa, kahit sa totoo lang ay medyo nag
MitchAng umamin tungkol sa nararamdaman ko ay isang bagay na hindi ko inakalang magagawa ko. Kahit ako mismo ay nagulat sa sarili ko, at hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala matapos kong bigkasin ang mga salitang iyon. Parang hindi ako yung nagsalita kanina. Parang ibang tao ang umamin par
“You did well today.”Napakurap siya.“…Photoshoot?”Tumango ako.Ngumiti siya, pero this time hindi na pabiro.“Thanks.”“You don’t need to thank me. Pagdating sa sponsorships, hindi lang ikaw o ang team ang nakikinabang kung hindi pati na ang kumpanya.”Tumango siya, alam ko na naiintindihan nya a
ChandlerTapos na ang photoshoot, pero hindi pa rin agad nagsiuwian ang mga tao sa studio. May ilan pang staff ang nagliligpit ng ilaw, may nagche-check ng shots sa monitor, at may mga stylist na nag-aayos ng mga damit na ginamit. Normal na eksena pagkatapos ng shoot, pero hindi ko alam kung bakit p
LanderAng aga aga ay narito kami ngayon sa isang bar na malapit lang din sa office ko. Sa second floor kami pumwesto para hindi masyadong crowded kapag nagdatingan na ang mga mahilig sa sayawan. Ayaw ko rin na masyadong congested na lugar lalo na kung maaaamoy ko yung pawis, alak, sigarilyo pati na
SarinaHindi ko malaman kung bakit kakaiba ang pakiramdam ko. Kanina pa ito paggising ko, hindi ko lang masabi kay Maximus dahil nag-aalala ako na baka hindi na naman ito pumasok. Sobrang napapabayaan na niya ang kumpanya ng dahil lang sa akin at sa anak namin. Kaya naman hanggat kaya kong tiisin ay
Maximus“Aw, shit!” ang ungol ko ng magising ako sabay ang dahan dahang pagmulat ng aking mga mata. Tumingin ako sa paligid at doon ko lang naalala na wala nga pala ako sa bahay. Tumingin ako sa aking wristwatch at nalaman kong alas sais y medya na pala.Bumangon ako tsaka hinawi ang kumot na tumata
Matapos naming malaman ang tungkol sa aking pagdadalantao ay naging mas sweet at mas mahalaga ang aking asawa. Kahit nasa trabaho ito ay hindi nito kinakalimutang tumawag or mag-text tungkol sa kanya at sa kung ano mang ginagawa niya. Basta ang mahalaga lang sa kanya ay nagkakausap kami.Kuntento na







